Wednesday, April 11, 2012

கழுகு என்னும் போர்வாள்....!



ஆழமான எண்ணங்களும், தீராத வேட்கைகளும் கருத்து வடிவத்தில் இருந்து வெளிப்பட்டு எழுத்தாகிறது, வாய்ப்புக்களின் அடிப்படையில் பேச்சாகவும் அது உருக்கொள்கிறது. சக்தி வடிவமான எழுத்துக்களால் என்ன செய்து விட முடியும் என்ற எண்ணத்தை வரலாறு எப்போதும் தகர்த்தெறிந்து கொண்டே தனது நகர்வினை ஆக்கப்பூர்வமான விளைவுகளாய் முன்னெடுத்துச் சென்று கொண்டிருக்கிறது.

சமூகம் என்ற கட்டமைப்பில் சேவைகள் அல்லது வழிகாட்டுதல்கள் காலம், காலமாக பல்வேறு தரப்பட்ட சமூகச் சூழல்களில், பல பரிமாணங்களில் மனிதர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது. சமூக இயங்கு நிலையில் அறிவூட்டும் மனிதர்கள் எல்லோருமே ஒரு மேல் தளத்தில் நின்று கொண்டு தனக்கு கீழிருக்கும் மனிதர்களுக்கு ஏதோ ஒரு போதனையைச் செய்வதையும், சமூக விழிப்புணர்வு மற்றும் சேவை என்ற பெயரில் புறத்தில் செயல்கள் செய்து, மனிதர்களே...! பின்பற்றுங்கள் என்று அறைகூவல் விடுப்பதையும் தனது வழமையாக கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த வழிமுறைகளை எல்லாம் பின்பற்றி காலம் கடந்து நாம் இன்று நின்று கொண்டிருக்கிறோம். அவலங்கள் தீர்ந்து விட்டதா? நாம் பேசிய வார்த்தைகள் எல்லாம் மனிதர்களுக்குப் புரிந்து விட்டதா? அன்பையும் சகிப்புத்தன்மையும் போதிக்கும் தேசங்கள் கொன்றழித்த மனித உயிர்கள் எத்தனை கோடிகள்?

பின்பற்று என்று சொன்னவன்...முதலில் பின்பற்றினானா?

அயலானை நேசி, அயலானை நேசி, என்று கூறி மறு கன்னத்தைக் காட்டச் சொன்ன புனிதனை பின்பற்றுகிறேன் என்று கூறிக் கொள்ளும் ஏகாதிபத்திய அமெரிக்காதான் இன்று உலகத்தை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் முதல் பயங்கரவாதி என்பதை நீங்களும் நானும் மறுக்க முடியுமா? அன்பைப் போதித்த புத்தனையும், அகிம்சையைப் போதித்த மகாத்மாவையும் பின்பற்றுவதாக கூறிக் கொள்ளும் இந்தியாவும், இலங்கையும் ஈழத்தில் போட்டிப் போட்டு அழித்த உயிர்கள் எத்தனை ஆயிரங்கள்...?

ஏன் இவர்கள் மன்னிக்கவும், மறக்கவும் அன்பைப் போதிக்கவும் அறியப் பெறாதவர்களா என்ன? தர்மம் என்று மானுடர்கள் கூறிக் கொள்வது யாதுமே தங்களின் வசதிகளைத்தானே அன்றி பொதுவான உண்மைகளை அல்ல...! ஒவ்வொரு நாடும் ஒவ்வொரு மனிதனும் தங்களின் தர்மங்களை தாங்களே வரையறுத்துக் கொண்டு அவற்றுக்கு சட்டமென்ற பெயரிட்டுக் கொண்டு அவற்றை நிலை நாட்டவே முயன்று கொண்டிருக்கின்றன.

மனிதர்களிடம் கட்டளைகள் பிறப்பிப்பதும், இப்படி நீங்கள் இருக்க வேண்டும், அப்படி நீங்கள் இருக்க வேண்டும் என்று போதிப்பதற்குப் பெயர்தான் விழிப்புணர்வா? அல்லது மனிதர்களுக்கு அறிவுரைச் சொல்வதும் தன்னையே பின்பற்ற வேண்டும் என்பன போன்ற கண்ணுக்குத் தெரியாதா மனோவசியக் கட்டுக்களைக் கொண்டு கட்டுவதுதான் விழிப்புணர்வா..?

உண்மையிலேயே சமூகத்துக்கு சொல்லும் கருத்துக்களை முதல் நாம் பின்பற்றுகிறோமா? 


...என்றெல்லாம் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, எம்மைச் சுற்றி வாழ்க, ஒழிக கோசங்களும் நீங்கள் இப்படி இருக்க வேண்டும், அப்படி செய்யக் கூடாது, இவர்தான் பின்பற்றப்பட வேண்டியவர், அறிவியல் உண்மை இது, ஆன்மீக உண்மை இது, இப்படியான பயன்பாடுகளை பின்பற்றுங்கள், அவர் தவறு செய்து விட்டார், இவர் இப்படி இயங்குகிறார்? உலகம் கெட்டு விட்டது வாருங்கள் போராடுவோம்....

என்றெல்லாம் இடைவிடாத சப்தங்கள், சப்தங்கள்....ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. இப்படியான கவனித்தல்களில் எமது மூளையின் செல்களை உலுப்பி விட்டு ஆழமாய் யோசித்து பார்க்கையில் " எல்லோருமே நல்லவர்களாய் இருக்கிறார்களே....? எல்லோருமே மனித நேயத்தைப் பற்றியும், சத்தியத்தையும், உண்மையைப் பற்றியும் பேசுகிறார்களே...? யார்தான் கெட்டவர்கள்" என்று எம்முள் எழுந்த கேள்விக்கு பதில்கள் கிடைக்காமல்...திணறத்தான் வேண்டியிருந்தது.

புறத்தில் மனிதத்தேவைகளை நாம் பூர்த்திச் செய்ய முயல்வதும், சமூக சேவைகள் மூலம் மனிதர்கள் ஒரு நல்ல நிலையை எய்தவேண்டும் எண்ணுவதும் நிஜமான புறத்தேவை அல்ல....அது ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது தன்முனைப்பை (ஈகோ) சரி செய்து கொள்ள, தான் நல்லவன் என்று காட்டிக் கொள்ள, மேலும் தன்னை தானே திருப்திக் கொள்ளச் செய்யும் ஒரு நிகழ்வாகவே இன்றைய சமூக விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களும், இயக்கங்களும் நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை மனோதத்துவ ரீதியாக அறியவும் முடிந்தது.

கோடணு கோடி சூரியக் குடும்பங்களைக் கொண்ட இந்த அண்ட சராசரத்தில் இந்த எழுத்துக்களை எழுதிக் கொண்டிருப்பவன் ஒரு தூசு. தூசினை விட மிக நுணுக்கமான ஒரு துரும்பு. நான் என்னை திருப்தி செய்து கொள்வதற்காக உங்களுக்குப் போதிக்கிறேன் என்பதுதான் ஆழமான உண்மை என்றாலும் கூட....

மனிதர்களுக்கு புறத்தில் புகட்டும் பாடங்களால் மட்டுமே எந்த விதமாற்றத்தையும் உருவாக்கி விட முடியாது. மாற்றம் என்பது மனித மனங்களுக்குள் தன்னிச்சையாக நிகழ வேண்டிய ஒன்று. நாம் செய்யவேண்டியது எல்லாம் அப்படியான நிகழ்வு நிகழ எல்லாவிதமான சாத்தியக்கூறுகளையும் செய்வது. அப்படிச் செய்ய "தான்" என்ற அகங்காரம் தேவையில்லை, நான் திருத்தி விட்டேன் அல்லது திருந்த கூறிவிட்டேன் என்ற மமதை தேவையில்லை....மெளனமாய் மனிதர்களை சிந்திக்கவைக்க...உண்மைப் பொருளை உணரவைக்க, மனிதர்களின் உணர்வுகளை உள்நோக்கித் திருப்பி விட்டு....

தன்னைப் பற்றியும், தனது வாழ்க்கையைப் பற்றியும், எங்கிருந்து வந்தோம்? எங்கே செல்கிறோம்...? இடையில் ஏன் இவ்வளவு அல்லகள் என்பன போன்ற கேள்விகளை ஒவ்வொருவரும் தத்தம் புத்திகளுக்குள் தானே கேட்டுக் கொள்ளவேண்டும்...! இப்படி கேட்டு கேட்டு கேள்விகள் எல்லாம் மொத்தமாய் மறையும் போது பதிலாய் இவர்களுக்குள் பிறக்கும் உண்மையே ஒரு சரியான வழிகாட்டி.

இதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்த போது புத்திக்குள் ஒரு பறவை ஒன்று அக்னிக் குஞ்சாய் மெல்ல கண்விழித்து, பின் சிறகசைத்து, மெல்ல தத்தித் தத்தி வெளியே வந்து தடுமாறி நடந்து, பின் மெல்லச் மெல்ல சிறகடித்து எல்லைகளில்லா வானத்தில் பறக்க ஆரம்பித்தது.....

அந்தப் பறவைதான் கழுகு 


கழுகு என்னும் சமூக விழிப்புணர்வு வலைத்தளமும் கழுகு குழுமமும் உருவாக்கப்பட்டதின் அடிப்படை நோக்கமே இதுதான். யாரும், யாருக்கும் நல்லது சொல்லி விட முடியாது. சூழலின் அடிப்படையில் நன்மை, தீமைகள் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன....பொதுவான உண்மைகளை தத்தம் மனசாட்சிகளின் படி விளங்கிக்கொண்டு உதவுதலையும், தெளிவுகளை நோக்கி நகர்தலையும் உங்களின் இயல்பாக்கிக் கொண்டு சாட்சியாக நில்லுங்கள்....என்பதே கழுகின் கூற்றாக இருக்கிறது.

சமுதாயச் சிக்கல்களைத் தீர்க்க இந்தக் கணத்தில் நீங்களும் நானும் பொறுப்பான மனிதர்களாக மாறுவது இன்றியமையாததாகிறது. பொருள் இல்லாமல் அல்லல்படும் ஏழைகளுக்கு பொருளால் உதவுதல் என்பது ஒரு இடைக்கால நிவாரணம் என்பதை நாம் அறிந்திருக்கும் அதே நேரத்தில் அவர்களின் ஏழ்மைக்கு, தன்னைப் பற்றியும் தனது சமூக சூழல்கள் பற்றியும், கால ஓட்டத்தில் போட்டிகள் நிறைந்த இந்த உலகத்தில் எப்படி தங்களை நிலை நிறுத்திக் கொள்வது என்பது பற்றியும் சரியான புரிதல் இல்லாமையே காரணம் என்பதையும் நாம் உணராமலில்லை...

நெப்போலியன் ஹில் என்னும் ஆங்கில எழுத்தாளர் தனது சக்ஸஸ் த்ரூ எ பாஸிட்டிவ் மென்ட்டல் அட்டிடியூட் என்ன்னும் புத்தகதில் ஒரு ஏழைத்தாய் தன் மகனான சிறுவனிடம் சொல்வது போலச் சொல்வார்....

" நாம் ஏழைகளாக இப்போது இருப்பதற்கு காரணம் கடவுள் அல்ல, நாம் இப்படி இருப்பதற்கு காரணம் நமது முன்னோர்கள் ஒரு போதும் செல்வந்தராய் வாழ ஆசையையும் அதற்கான உழைப்பையும் செய்ததே இல்லை. அதனால் இன்று நீ அப்படி ஆசை பட்டு உழைத்தால்....நாளை நாம் ஏழைகளாக இருக்க மாட்டோம்...."

இந்தப் புரிதலை தான் நாம் விழிப்புணர்வு என்கிறோம். செயல்களை செம்மையாக செய்யாமல் விதியை நொந்து என்ன பயன் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்?

கல்வி இல்லாதா வீடு இருண்ட வீடு என்ற பாவேந்தர் கூறியிருக்கும் விடயத்தை கழுகு தனது மையக்கருத்தாய் கொண்டிருப்பதோடு கல்வி என்பது நான்கு சுவர்களுக்குள் அமர்ந்து படித்து காகிதங்களில் பட்டயம் பெரும் ஒரு நிகழ்வல்ல...கல்வி என்பது வாழ்க்கையினூடே நின்று எல்லா சூழல்களையும் கவனித்து உள்வாங்குதல் மற்றும் புதுப் புது விடயங்களைத் தேடி அறிதல் என்பதையும் தெளிவாகவே உணர்ந்திருக்கிறது.

கழுகு என்னும் சமூக விழிப்புணர்வு தளம் மற்றும் இதன் குழும உறுப்பினர்கள் யாரும் யாரையும் வலுக்கட்டாயப்படுத்தும் நிகழ்வுகள் இல்லாமல் அறிவுத் திணிப்புசெய்யாமல், ஆரவாரம் இல்லாமல் எம்மைச் சுற்றிலும் ஓராயிரம் மனிதர்களைச் மெளனமாய் சிந்திக்க வைத்திருக்கிறோம். இணையத்தை வாசிக்கும் எத்தனையோ மனிதர்களை நோக்கி எமது கருத்துக்கள் சென்று புத்திகளில் படிந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இதன் மாற்றங்களையும் நாம் கவனிக்காமல் இல்லை...

கழுகு என்பது ஒரு அடையாளமே அன்றி அது ஒரு கட்டுப்பாடுகளும் விதிமுறைகளும் நிறைந்த ஒரு அடைபட்ட இடம் அல்ல. வெட்டவெளி வானில் எப்படி ஏகாந்தமாய் சிறகடித்து கழுகு பறக்கிறதோ அப்படியாக கழுகின் கருத்துக்களை பல்வேறு வடிவங்களின், பல்வேறு பெயர்களில், பல்வேறு இடங்களில், பல்வேறு மனிதர்கள் வழங்கலாம்...! அவர்கள் அனைவரையும் சேர்த்து உள்ளடக்கிய ஒரு உணர்வு திரட்சிதான் கழுகு...!

கழுகின் பக்கங்களை ஒரு முறை கண்களால் உரசிவிட்டுச் செல்பவர்களின் மூளைகளை எல்லாம் நெருப்பாய் கழுகு பற்றிக் கொள்ளத்தான் செய்யும். ஒன்று நாங்கள் செல்லும் வழிமுறை சரி என்று ஆதரித்து அதை பின்பற்றச் செய்யும் அல்லது இம்முறை தவறு என்று கூறி வேறு ஏதேனும் புதிய வடிவங்களில் சமூக விழிப்புணர்வையும் சேவைகளையும் மனிதர்களைச் செய்ய வைக்கும், செய்ய வைத்திருக்கிறோம்.

அறிவின் மாற்றங்களை யாராலும் சுட்டிக்காட்ட முடியாது அவை உணர்வுப் பூர்வமானவை. மாற்றங்கள உருவாவதற்கான காரணிகளை எம்மைச் சுற்றிலும் எதிர்ப்படும் மனிதர்களிடம் தவறாமல் நாம் விதைத்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். செயலினைச் செய்து விட்டு விளம்பர பலகைப் பிடிக்கும் ஒரு மரபினை கழுகு கொண்டிருக்கவில்லை. நான் செய்தேன் என்று கூறுவதில் இருக்கும் அறியாமையை நாம் தெளிவாக உணர்ந்தே இருக்கிறோம்.

மாற்றங்களினால் விளையும் நன்மைகளின் பலன்களால் விடியப்போவது எமது சமுதாயத்தின் விடியல், பெறப்போவது எமது மக்களின் இன்னலில்லா வாழ்வு... என்ற மிகப் பரந்த நோக்கோடு சிறகு விரித்திருக்கும் கழுகு மற்றும் கழுகு போன்ற சமூக விழிப்புணர்வு தளங்களை, மனிதர்களை மற்றும் அமைப்புக்களை யாராலும் எக்காலமும் அழிக்க முடியாது.

சமூக நீதிக்காய் குரல் கொடுக்கும் ஒவ்வொருவரும் கழுகின் பிம்பங்களே...! கழுகு என்னும் உணர்வு குழுமமாக நின்றும், குழுமத்திற்கு வெளியேயும் பரவிக் கொண்டுதான் இருக்கும், இது தனிமனித விருப்பமில்லை....நன்மமையை விரும்பும், ஒட்டு மொத்த சமுதாயத்தின் தேடல்...!

நாம் விதைக்க நினைக்கும் விதை சில நேரங்களில் வாங்கும் நிலத்திற்கு ஏற்றார் போல பல நேரம் முளைத்து செழித்தும், சில நேரம் கருகி வளராமலும் போய் விடும். வளர்ந்த செடிகளுக்கு வாழ்த்துக்களை கூறிவிட்டு, முளைத்து வராத நிலங்களை நாம் சப்தமில்லாமல் செப்பனிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்...

காலங்கள் கடந்தும் எம் மனிதர்கள் இச்செயலை இப்புவியெங்கும் செய்து கொண்டேதான் இருப்பார்கள்....என்பது மட்டும் உறுதி.....!

கழுகு பற்றி அறிய இங்கே அழுத்தவும்...!

கழுகு விவாதக் குழுவில் இணைய இங்கே அழுத்தவும்...!



(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)

Monday, April 09, 2012

சேது சமுத்திரதிட்டமும் இரமேஸ்வரம் தீவு மக்களும்...! ஒரு அசத்தல் பார்வை....(புத்தக விமர்சனம்)




ஒரு கதையில் வில்லி, அவளது அண்ணன்களான வில்லன்கள், ஏவலர்களான கிங்கரர்கள், மெயின் வில்லன் ராவணன், ராமபக்தன் அனுமன் என்ற சாதாரணர்கள் எல்லாம் ஃபிளைட்ல பறக்கறப்ப, எல்லாம் வல்ல - கதாநாயகன் ராமன் மட்டும் ஏன் பாலம் கட்டித்தான் இலங்கைக்குப் போவேன்னு அணிலைக் கூட்டிக்கொண்டு மணல் அள்ளத் திரியணும்?

1. ராமாயணத்தில் வரும் லங்காபுரி, இன்றைய மத்தியப்பிரதேசத்தின் 
தண்டகாரண்யப் பகுதியில் ஏரியொன்றினால் சூழப்பட்டுள்ள குன்றின் மீதமைந்த பரப்பாகும். அயோத்தி தொடங்கி இப்பகுதிவரையாக வாழ்ந்த மக்களிடையே வாய்மொழி மரபில் புழங்கிவந்த பழங்கதையொன்றை தன் மொழியையும் கற்பனையும் கலந்துகட்டி வால்மீகி ‘ராமாயணமாக’ உருவாக்கினார். இயற்கைப் பேரழிவுகள், போர், வணிகம் போன்ற காரணங்களை முன்னிட்டு விந்திய மலைகளைத் தாண்டி வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி புலம் பெயர்ந்த மக்கள் கொண்டுவந்த கதைகளில் ஒன்றுதான் ராமாயணம். புலம்பெயர்ந்த மக்கள் அக்கதையை தங்களின் புதிய வாழிடம் சார்ந்ததாக மறுஉருவாக்கம் செய்துகொண்டார்கள்.

பிற்காலத்தில் அது இந்திய இதிகாசங்களில் ஒன்றாக கொண்டாடப்படுமென்றோ மதவாதத்தை விதைத்து இந்திய சமூகத்தை ரத்தத்தில் மூழ்கடிக்க விரும்புகிறவர்களின் கைப்பிள்ளையாக ராமன் மாற்றப்படுவான் என்றோ அப்போது வால்மீகி உட்பட யாரும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனென்றால் அப்போது இந்தியா என்கிற கருத்தாக்கமே உருவாகியிருக்கவில்லை. பெரும் பிரளயம் உருவாகி உலகமே அழியும்போது ஒரு கப்பல் அல்லது தெப்பம் ஏறி தப்பிப்போகிற சிலரிடமிருந்து மீண்டும் உலகம் உருவானது என்பதான கதை உலகின் எல்லாக் கண்டங்களிலும்- எல்லா மொழியிலும்- எல்லா மதத்திலும் சொல்லப்படுவதைப் போல, இந்த ராமன் கதையும் வடக்கே மக்களிடம் புழக்கத்தில் இருந்திருக்கிறது.

கங்கை கொண்டான், கடாரம் வென்றான், கம்மர்கட் தின்றான் என்று நம்மால் புளகாங்கிதத்தோடு குறிப்பிடப்படும் தமிழ்ப் பேரரசர்கள் தமிழ்நாட்டின் தென்முனையிலுள்ள இலங்கைத்தீவை அடிமைப்படுத்திய காலத்தில் அதை நியாயப்படுத்தியும், அதற்கொரு தெய்வாம்சத்தை நிறுவியும் வடக்கின் ராமாயணம் தெற்கின் கதையாக உல்டா செய்யப்பட்டது. கதைக்களம் லங்காபுரியிலிருந்து இலங்கைக்கு இடம் பெயர்ந்தது இவ்வாறுதான் என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள். எப்படியாயிருப்பினும், கவிச்சக்கரவர்த்திகளும் போர்ச் சக்கரவர்த்திகளும் எங்கோ கிடந்த சனியனை இழுத்துவந்து இங்கே விட்டுவிட்டார்கள் என்பதே உண்மை.

10 ஆயிரம் செய்யுள்களைக் கொண்ட வால்மீகியின் மூலப்பிரதியானது பார்ப்பனீய இடைச்செருகல்களால் பிற்காலத்தில் 24 ஆயிரம் வரிகளாக வீக்கம் கொண்டது. ராமனுக்கு ஆஃப் டிரவுசர் மாட்டி ஆர்.எஸ்.எஸ் கேம்ப்பில் நிறுத்துமளவுக்கு அவன்மீது இந்துத்துவ சாயம் ஏற்றப்பட்ட இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்ககால சில்லுண்டி வேலைகளையும் கழித்துப் பார்த்தால் கற்பனைத்திறம் வாய்ந்த ஒரு பழங்கதை நமக்கு கிடைக்கிறது. பாடல் அமைப்பு, மொழி அடிப்படையில் வால்மீகியின் மூலப்பிரதி பிரித்தெடுக்கப்பட்டு அதில் குறிப்பிடப்படும் ராமாயணக் கதைக்களத்திற்கும் இலங்கைக்கும் யாதொரு தொடர்புமில்லை என்பது நிறுவப்பட்டுள்ளது.

2. இலங்கைக்கு மிக அருகாகவும் இலங்கையுடன் நீர்வழித் தொடர்பு கொண்டதுமான ஒரு மீன்பிடித்தீவு ‘ராமேஸ்வர’மாக மாறிய பின்புலங்களை குமரன்தாஸின் இக்கட்டுரைகள் பேசவில்லை. ஆனால் ராமன் வந்து வழிபட்ட சிவஸ்தலம் என்கிற புராண நம்பிக்கையின் மீது அஸ்திவாரம் கொண்டு தீவின் நடுவே 15 ஏக்கர் விஸ்தீரணத்தில் பரவியுள்ள இராமநாதசாமி கோவில் சார்ந்து ஒரு ஊராக மாறிவிட்ட ராமேஸ்வரத்தைப் பற்றியனவாக விரிகின்றன. (இப்போதும் இதுபோல இன்னும் சில புராண, இதிகாச நகரங்களை உருவாக்கும் திட்டம் சங்கபரிவாரிடம் உண்டு. இன்றைய பரூக்காபாத்தில்தான் முன்பு பீஷ்மர் பிறந்தார் என்றும் ஆகவே அதை பீஷ்மநகர் என்று பெயர் மாற்றுவது, சரஸ்வதி நதியை செயற்கைக்கோள் வழியே கண்டறிந்து அதை மீண்டும் உருவாக்குவது என்று அதன் பட்டியல் மிக நீளமானது. இந்தியாவின் கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரியாயிருந்து பின் பா.ஜ.க. எம்.பியான யாரோ ஒரு திரிவேதியோ சதுர்வேதியோ, தனது தொகுதி மேம்பாட்டு நிதியிலிருந்து, இதுதான் திரௌபதி குளித்த குளம் என்று ஒரு மொட்டைக்குளத்தை புனருத்தாரணம் செய்த கதையை ‘ஆர்கனைசரில்’ படித்திருக்கிறேன். )

மக்களின் ஞாபகங்களிலிருந்தும் அவர்களது அன்றாட வாழ்வியல் செயற்பாடுகளுக்குள் பொதிந்திருக்கும் தரவுகளைக் கொண்டும் ஒரு ஊரின் வரலாறு எழுதப்படுமானால் அது எத்தகையதாய் இருக்கும் என்பதற்கான கைச்சான்றாக இருக்கிறது இந்நூல். தலபுராணங்கள் என்ற கட்டுக்கதைகளில் ராமேஸ்வரம் தீவின் மீது கவிந்திருக்கும் தெய்வாம்சங்களை விலக்கி அந்த மண்ணுக்கேயுரிய மீன்கவிச்சியை முதன்முதலாக நுகரவைத்திருக்கிறார் குமரன்தாஸ்.

ராமேஸ்வரம் தீவின் நிலவியல், அதன் மக்கள் யாவர், அவர்களது வாழ்முறை என்ன, பூர்வகுடிகளாகிய மீனவர்களின் இன்றைய இருப்பின் நிலை குறித்தெல்லாம் நுணுக்கமாக பேசும் கட்டுரைகள், இத்தீவு குறித்து எங்கும் விவாதிக்கப்படாத கருத்துகள் பலவற்றை முதன்முதலாக துணிந்து பேசுவதாயுமிருக்கின்றன. பூர்வகுடிகளாகிய மீனவர்கள் உழைப்பை நம்பி வாழ்கிறவர்களாகவும், அதேவேளையில் அம்மண்ணை ஆக்ரமித்த வெளியாட்கள் (சமவெளி மனிதர்கள்- கடல்புரம் சாராதவர்கள்) வெகுமக்களை ஏமாற்றுகிறவர்களாகவும், மூடநம்பிக்கைகளை தக்கவைப்பவர்களாகவும், சட்டவிரோதச் செயல்களில் ஈடுபடுகிறவர்களாகவும், வன்முறையாளர்களாகவும் இருக்கின்ற முரணை வாசிக்கும்போது ராமேஸ்வரம் தீவு ஒரு புதுவகை காலனீயத்தால் பங்கிடப்பட்டுவிட்டதைப் போலிருக்கிறது. இந்த தீவுக்கும் அது சார்ந்த மீன்பிடித் தொழிலுக்கும் யாதொரு தொடர்புமற்ற இந்த சமவெளி மனிதர்கள் தீவை ஆக்கிரமித்து அபகரித்துக் கொண்டுள்ள சூதினை விவரிக்கும்போது அதில் சாதியம் வகிக்கும் பங்கு நம்மை அச்சமடைய வைக்கிறது.

ஒரு கோவிலுக்குள் ஒரு சாதியின் இடமாக எது இருக்கிறதோ அதுவே ஊருக்குள் அச்சாதியின் இடத்தையும் அந்தஸ்தையும் தீர்மானிக்கிறது. அவ்வடிப்படையிலேயே கோவிலைச் சுற்றிய முதல்வட்டத்தில் பார்ப்பனர் தொடங்கி அடுத்தடுத்த வட்டத்தில் பிற சாதியினர் வசிப்பது என்ற தமிழக/ இந்திய ஊர்களின் நியமத்திற்கு ராமேஸ்வரமும் விதிவிலக்கானதல்ல என்பதை நிறுவுகிறார். இங்குள்ள ராமநாதசாமி கோயிலை மையமிட்டு சமூக, பொருளாதார அதிகாரப் பகிர்வுகள் நடைபெற்றிருப்பதை வரலாற்றுப்பூர்வமாக விவரிக்கிறார் குமரன்தாஸ்.

பார்ப்பனர்களிலும் தாங்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்று பீற்றிக்கொள்ளும் கேரள நம்பூதிரிகளை இந்த ராமநாதசாமிக் கோயிலின் குருக்களாக நியமிப்பதற்காக, அதுவரை பூசாரிகளாயிருந்த பண்டார சன்னிதிகள் என்ற வீரசைவர்கள் கோவிலுக்குள்ளிருந்து பூக்கட்டும் தொழிலுக்கு விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். சேதுபதி மன்னர்களுக்கும் நம்பூதிரிகளுக்கும் முரண்பாடு ஏற்பட்டதையடுத்து, மராட்டிய பார்ப்பனர்கள் அழைத்து வரப்பட்டு நம்பூதிரிகள் கைவிடப்பட்டனர். கருவறைக்குள் நுழைய அதிகாரம் பெற்ற ஒரே சாதியினர் இந்த மராட்டிய பார்ப்பனர் மட்டுமே. இக்கோயிலைப் பொறுத்தவரை தமிழ்ப்பார்ப்பனர் தீண்டத்தகாதவர். எனவே அவர்கள் மராட்டியப் பார்ப்பனர்களின் அல்லக்கைகளாக இருந்து பூசைக்கும் திவசங்களுக்குமான எடுபிடி வேலைகளை செய்து வருகின்றனர்.

சமூகத்தை மாசுபடுத்துவதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல் கடலையும் மாசுபடுத்தி காசுபறிக்கும் உத்திகள் பலவற்றை உலவவிட்டுள்ள பார்ப்பனர்களைப் பின்தொடர்ந்து பலபட்டறை இடைநிலைச்சாதிகளும் செயல்படும் களமே இத்தீவு என்பதற்கான ஆதாரங்கள் வரிக்குவரி கிடைக்கின்றன. வருமானத்தையும் அதிகாரத்தையும் பகிர்ந்துகொள்வதற்காக, கோவிலுடன் தொடர்புடைய குருக்கள், பாராக்காரர் போன்ற வேலைகளைப் பெற்றிட பெருந்தொகை கையூட்டாக செலவிடப்படும் செய்தியை வாசிக்கும்போது இங்கு இறைப்பணி என்று ஒரு வெங்காயமும் இல்லை என்பது புரிகிறது. கோவில் மற்றும் சுற்றுலா சார்ந்த யாத்திரைப் பணியாளர்களாக தலித்துகள் எவரும் அனுமதிக்கப்படாத தீண்டாமைக் கொடுமையையும் நூலாசிரியர் கவனப்படுத்தியிருக்கிறார். யார் வேண்டுமானாலும் எந்தத் தொழிலும் செய்து வாழலாம் என்கிற பசப்பான வார்த்தைகளின் போலித்தனம் மீண்டும் இங்கே அம்பலமாகிறது.

இத்தீவில் இருக்கும் பார்ப்பனர்கள் மற்றும் இடைநிலைச் சாதியினரின் வருமானமும் வாழ்வாதாரமும் கோவில் சார்ந்ததாகவே இருக்கும் நிலையில், ராவணனால் சிறையெடுக்கப்பட்ட சீதையை மீட்டுவரும் ராமனின் நடவடிக்கைகளோடு தொடர்புடைய ஏராளமான கட்டுக்கதைகள் மிகுந்த நம்பகத்தன்மை உள்ளதுபோல இங்கே புழக்கத்தில் இறக்கிவிடப்பட்டுள்ளன. இங்கு கிடைக்கும் ஒவ்வொரு பொருளும் ராமனுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுவதால் வடநாட்டிலிருந்து புனித யாத்திரை வரும் எளிய மக்கள் அப்பொருட்களை வெறும் பொருட்களாக மட்டுமே பாவித்து வாங்கிச் செல்வதில்லை. மாறாக, ராமன் என்கிற தெய்வத்தின் அம்சங்களாகவே போற்றுகின்றனர். எனவே தன் படையணிகளோடு இலங்கையைப் பார்த்து கையுயர்த்தும் ராமனின் புகைப்படத்தை விலைகொடுத்து வாங்கிச் செல்கிற ஒருவர், போர் இன்னும் முடியவில்லை என்ற ராமனின் செய்தியையும் சுமந்து செல்கிறார் மனதில்.

அச்சு இயந்திரம் வெகுஜன புழக்கத்திற்கு வந்த இந்த 100 ஆண்டுகளில் இந்த புகைப்படத்தின் கோடிக்கணக்கான பிரதிகளை- அதன் செய்தியோடு வாங்கிச் சென்றிருக்கிற எளிய வடஇந்தியர்கள்தான், ‘ராமர் பாலத்தை இடிக்க விடமாட்டோம்’ என்று சேதுக்கால்வாயைத் தடுக்கிற இந்துத்வாவின் பின்னே பலமான சக்தியாக அணிதிரள்கின்றனர் என்கிற நுண்ணரசியலைப் பேசுகிறார் குமரன்தாஸ்.

ஒரு புகைப்படம் சமூகத்தின் ஆழ்மனதில் உருவாக்கும் இந்த அபாயகரமான விளைவை உணரும்போதுதான், இன்றைக்கு ஆளும் வர்க்கத்தின் ஊடகங்களால் முன்னிறுத்தப்படும் செய்தி மற்றும் காட்சிரூபமான கருத்துகளின் பிடியிலிருந்த உழைப்பாளி மக்களை மீட்டெடுப்பதற்கான கருத்தியல் போராட்டம் எவ்வளவு வீச்சோடு நடத்தப்பட வேண்டும் என்பது உறைக்கும். காட்சி ஊடகம் சமூகத்தின் மீது தன் பிடியை இறுக்கிவரும் இந்நாளில், தொலைக்காட்சிகளில் வரும் புராணத்தொடர்களும், தேர்தல்கால பிரச்சாரப்படங்களும் ஆளும் வர்க்கத்தின் தற்காலிகத் தேவைகளை மட்டுமே நிறைவுசெய்யக்கூடியவை அல்ல. அவை மக்களை கருத்தியல்ரீதியாக தம்பக்கம் சாய்த்துக் கொள்வதில் தொடர் வெற்றியை ஈட்டிக்கொண்டுமிருக்கின்றன. ஆளும் வர்க்கத்துக்கு எதிரான கருத்தியல் போராட்டத்தை மேலெடுத்துச் செல்ல விரும்பும் எவரொருவரும், தமது மரபுவழிப்பட்ட பிரச்சாரக் கருவிகளை விடுத்து தமது தேவைகளை நிறைவேற்றும் புதிய நிலைகளை எய்த வேண்டியுள்ளது என்பதையும்கூட இந்த ‘புகைப்பட’ அரசியல் நமக்கு உணர்த்துகிறது. அல்லது ஒரு சாதாரண புகைப்படத்தையே உண்மை என்று நம்பிவிடக்கூடிய எளிய மக்களிடம் நாம் இதுவரை எதைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற கேள்வியாவது எழுகிறது.

4. இன்றைய இலங்கையையே ராமாயணக் களமாகக் கொண்டாலும் ஒரு தர்க்கம் இடிக்கிறது. ராமனும் அவனது குடும்ப உறுப்பினர்களாகிய சீதையும் இட்சுமணனும் தங்கியிருக்கிற பர்ணசாலை அமைந்திருக்கும் காட்டுப்பகுதிக்குள் இலங்கையிலிருந்து எல்லைதாண்டி முதலில் நுழைந்தவள் சூர்ப்பனகை. அவள் மூக்கறுபட்டதும் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட தன் சகோதர்களிடம் சொல்வதற்காக மீண்டும் இலங்கை போகிறாள். ராம லட்சுமணர்களிடம் சண்டைபோட அவளது சகோதரர்கள் 14 கிங்கரர்களை அனுப்புகிறார்கள். அவர்கள் கொல்லப்பட்டதையறிந்து சகோதரர்களே நேரடியாய் வருகிறார்கள். அவர்களும் கொல்லப்பட்ட பின்புதான் தன் மூத்த அண்ணன் ராவணனிடம் சென்று முறையிடுகிறாள். ராவணனும் கிளம்பி வந்து சீதையை சிறையெடுத்துப் போகிறான். சீதை இலங்கையிலே இருப்பதை ராமனின் பக்தனான அனுமன் நேரில் கண்டுவருகிறான் அசோகவனத்தில்.

ஆக, பர்ணசாலை இருந்த காட்டுக்கும் இலங்கைக்கும் ‘அத்தை வீட்டுக்கும் கட்டைப் புளியமரத்துக்கும்’ போய் வருவதைப்போல அடிக்கடி போகவர இருந்திருக்கிறார்கள். இவர்களெல்லாம் எப்படி நினைத்த மாத்திரத்தில் அடிக்கடி போய்வர முடிந்தது எனக் கேட்டால் ‘புஷ்பக விமானத்தில்’ பறந்து வந்ததாக கதைவிடுகிறார்கள். ‘ஒரு கதையில் வில்லி, அவளது அண்ணன்களான வில்லன்கள், ஏவலர்களான கிங்கரர்கள், மெயின் வில்லன் ராவணன், ராமபக்தன் அனுமன் என்ற சாதாரணர்கள் எல்லாம் ஃபிளைட்ல பறக்கறப்ப, எல்லாம் வல்ல - கதாநாயகன் ராமன் மட்டும் ஏன் பாலம் கட்டித்தான் இலங்கைக்குப் போவேன்னு அணிலைக் கூட்டிக்கொண்டு மணல் அள்ளத் திரியணும்?’ என்று புதுகை பூபாளம் கலைக்குழுவினர் கேட்கிற அர்த்தம் பொதிந்த கேள்வியை இவ்விடத்தில் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

சீதையை சிறையெடுக்க ராவணன் சகட வண்டியேறி (மட்டக்குதிரை அல்லது கழுதை பூட்டிய வண்டி) போனான் என்ற குறிப்பை வசதியாக பின்தள்ளிவிட்டு அவனை புஷ்பக விமானத்தில் ஏற்றிவிட்டார்கள் புரட்டர்கள். அணிலையும் குரங்குகளையும் சித்தாளாக வைத்துக்கொண்டு தானே கொத்தனாராக இருந்து இலங்கைக்கு பாலம் கட்டிய ராமன் திரும்பும்போது பாலத்தைப் பயன்படுத்தவில்லை. ராவணனின் புஷ்பக விமானத்தில் தான் திரும்புகிறான். வழியில் பரத்வாஜ முனிவரிடம் ஆசிபெறுகிறார்கள் ராமன் அண்ட் கோ. செல்லும் வழியில் நிழலும் நீரும் கனியும் கிடைப்பதாகுக என்று ஆசி கூறுகிறார் முனிவர். விமானத்தில் செல்கிறவர்களுக்கு நிழலும் கனியும் தரும் மரங்கள் ஆகாயத்தில் விளைந்திருக்குமா என்ற அறிவுப்பூர்வமான கேள்விகளை இவ்விடத்தில் எழுப்பினால், கதையில் அப்படியெல்லாம் வரும் என்பார்கள். சரி, கதைதானே இது, அப்புறம் ஏண்டா உண்மைபோல சித்தரித்து உயிரை வாங்குகிறீர்கள் என்றால் அது எங்கள் நம்பிக்கை என்பார்கள். இந்த நம்பிக்கைகளின் அத்தனை கெடுவிளைவுகளையும் தாங்கியழியும் இடமாக ராமேஸ்வரம் மாற்றப்பட்டுள்ளது.

போஜனாலயாக்களையும் இன்னபிற வணிகநிறுவனங்களையும் நடத்தி வருகிற மார்வாரிகளுக்கும், மடங்களின் தலைவர்களுக்கும், பூசை திவசமென்று தினமும் ஆயிரக்கணக்கில் தேற்றும் பார்ப்பனர்களுக்கும் யாத்திரைப் பணியாளர்களாகிய இடைநிலைச் சாதியினருக்கும், மக்களை ஏமாற்றிச் சுரண்ட ஆதம் பாலம் எனப்படும் அந்த மண்திட்டு ‘ராமர் பாலமாக’ நீடிக்கவேண்டிய தேவை இருக்கிறது. எனவே அவர்கள் சேதுகால்வாய் திட்டத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் இந்துத்வாவின் இயல்பான கூட்டாளிகளாக இருக்கின்றனர்.

எங்கோ உருவான ஒரு கதையை இங்கே நடந்த உண்மையென சொல்லிக் கொண்டு நடந்துவரும் ஆன்மீக வியாபாரமும், வியாபார ஆன்மீகமும் படுத்துவிடக்கூடாது என்ற குயுக்தியை அம்பலப்படுத்தி இந்த பாலம் குறித்த அறிவியல்பூர்வமான அல்லது ஆய்வுநோக்கிலான உண்மைகளை மக்களிடையே கொண்டு சென்றால் அவர்களது மதஉணர்வு புண்படும் என்று மதச்சார்பற்றவர்களும் அறிவுத்துறையினரும் காட்டும் சுணக்கத்தின் விளைவாக ராமாயணம் என்ற ஒரு கதை, இந்த நாட்டின் வரலாறாகவும், ராமன் ஒரு தேசிய வீரனாகவும் முன்னிறுத்தப்படும் அபாயம் உருவாகியுள்ளது. ராமன் அவதாரப்புருஷன் என்றால் அவனது கால்பட்டதால் புனிதமடைந்தவிட்ட இத்தீவின் ஒரு பகுதியான தனுஷ்கோடி ஏன் கடல்கோளுக்கு ஆளாகியது என்கிற கேள்வியைக்கூட நாம் எழுப்புவதில்லை.

இந்துத்துவக் கொட்டத்தை முறியடிப்பதில் ஆளுங்கட்சிகளுக்குள்ள ஊசலாட்டமான அணுகுமுறை காரணமாக இன்று ‘ராமர் பாலத்திற்கு சேதாரமில்லாத மாற்றுப்பாதை’ பற்றிய விவாதங்கள் எழுந்துள்ளதற்கும் இந்நூல் கண்டனத்தை பதிவு செய்கிறது. சேதுகால்வாய்த் திட்டத்தை எதிர்ப்பவர்களின் பின்னுள்ள வகுப்புவாத அரசியலை எதிர்க்கும் பொருட்டு திட்டத்தை ஆதரிக்கும் மனநிலைக்கு குமரன்தாஸ் சென்றாலும், திட்டத்தால் விளையும் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த சீர்கேடுகள் குறித்த கவலையையும் விமர்சனத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார். இவ்விமர்சனம், மீனவர் நலன் சார்ந்த நிலையிலிருந்தும் எழுகிறது.

சேதுகால்வாய்க்கு ஆதரவாகவோ எதிராகவோ பேசிக்கொண்டிருக்கும் யாரும் அத்தீவின் பூர்வகுடிகளாகிய மீனவர்களின் கருத்துகளை பொருட்படுத்தத் தயாரில்லாதது குறித்து கவலையை வெளிப்படுத்தும் நூலாசிரியர், இப்பகுதி மீனவர்களின் மேம்பாட்டிற்கான ஆக்கப்பூர்வமான பல யோசனைகளை முன்வைத்திருக்கிறார். கடல்சார் தொழிலாளர்களான மீனவர்களும், படகோட்டிகளும், சங்கு எடுப்பவர்களும் கடுமையான உழைப்புச் சுரண்டலுக்கு ஆளாகியிருப்பதை வெளிக்கொண்டு வந்ததன் மூலம், அவர்கள் மீதான தொழிற்சங்க இயக்கங்களின் முனைப்பான தலையீட்டையும் இந்நூல் கோருவதாயிருக்கிறது. மீன்பாடு இல்லாக் காலங்களில் சீவனத்துக்கு சிரமப்படும் மீனவர்கள் கடுமையான கந்துவட்டிக்கு கடன் வாங்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பதிலிருந்து அவர்களை மீட்பதற்கும் கண்ணியமானதொரு வாழ்வை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் குமரன்தாஸ் முன்வைக்கும் திட்டங்கள் பயனளிக்கக்கூடும்.

காடுகளிலிருந்தும் மலைகளிலிருந்தும் அதன் பிள்ளைகளாகிய பழங்குடிகள் அன்னியப்படுத்தப்படுவதைப் போல கடலின் பிள்ளைகள் அதனிடமிருந்து விலக்கப்படும் நிலை குறித்த விசாரணைகள் இந்நூலை முன்வைத்து நடத்தப்பட வேண்டும். கடல் சார்ந்து வாழ்வதன்றி வேறொன்றை கனவிலும் நினைக்கவியலாத மீனவர்களை அவர்களது பாரம்பரிய வாழ்முறை என்ற அளவில் மீன்பிடித் தொழிலிலேயே முங்கிக் கிடக்க விடுவதா அல்லது மாற்றுத் தொழில் பயிற்சி மூலமாக அதிலிருந்து விடுவிப்பதா என்கிற கேள்வியை அவர்களுக்கு வெளியே இருந்து எடுக்க முடியாது. ஆனால் இது குறித்த தீவிரமான விவாதம் மீனவச் சமூகத்திற்குள் நிகழ்வதற்கான வாய்ப்பை இந்நூல் வழங்குகிறது.

கடல் கறுப்பா சிவப்பா என்றுகூட அறியாதவர்கள் எங்கோ இருந்துகொண்டு எல்லைகளை வகுக்குறார்கள். ஆனால் இலங்கை, இந்திய மீனவர்கள் பரஸ்பரம் இருநாட்டு கடலெல்லைகளைத் தாண்டி மீன்பிடிப்பது இயல்பாக கொண்டிருந்திருக்கின்றனர். கடலுக்கு புறத்தே மாறிய அரசியல், கடலையும் மீனவர்களையும் சேர்த்தே பாதிப்படைய வைத்திருக்கிறது. கச்சத்தீவை மீட்டுவிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று கரையிலே நின்று முண்டா தட்டுகிறவர்கள் கடலைப் பகிர்ந்துகொண்ட மீனவர்களைத் துண்டாடிவிட்டார்கள் என்பதை உணர முடிகிறது.

1988ல் இந்திராகாந்தி பாலம் திறக்கப்பட்ட பிறகு கடலுக்கும் மீன்பிடி தொழிலுக்கும் எவ்விதத்திலும் தொடர்பற்ற சமவெளி மனிதர்கள் ராமேஸ்வரம் தீவுக்குள் நுழைந்து ஆக்கிரமிக்கும் போக்கு வேகமெடுத்தது என்பதை வாசிப்பினூடாக உணரமுடிகிறது. மட்டுமன்றி தென்மாவட்டங்களில் தலித்துகளான பள்ளர்கள் மீதான வன்கொடுமைகள் அதிகரித்து வந்த நிலையில் 1980களின் பிற்பகுதியில் ஜான்பாண்டியன், மரு.கிருஷ்ணசாமி போன்றவர்களின் தலைமையில் அவர்கள் எழுச்சி பெற்று திருப்பியடிக்கத் தொடங்கியதும், தாக்குபிடிக்க முடியாத மறவர் போன்ற இடைநிலை ஆதிக்கச்சாதியினர், பள்ளர்கள் இல்லாத பகுதியான ராமேஸ்வரம் தீவுக்கு தப்பியோடி வந்துவிட்டனர் என்ற மிக முக்கியமானதொரு மாற்றம் இதில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது. மணற்பாங்கான இந்நிலப்பகுதிக்குள் விவசாயம் நடைபெறுவதில்லையாதலால் வேளாண்குடிகளான பள்ளர்கள் அனேகமாக இத்தீவில் இல்லை என்பதும் நுணுகியப் பார்வையிலிருந்து கிடைக்கும் தகவல்தான்.

காரணம் என்னவாக இருந்தாலும், சமவெளி மனிதர்கள் இத்தீவின் கடல்சார் பூர்வகுடி மக்களை ஆதிக்கம் செய்கிறவர்களாக தங்களை வலுவடையச் செய்துகொண்டதும், மீன்பிடித்தொழிலை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்ததுமாகிய கேடு நிகழ்ந்துவிட்டது. கிறிஸ்தவர்களான பரதவர்களை சுரண்டுவதும் அடக்குவதுமாகிய தங்களது இழிநோக்கங்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு வளையமாக இந்த வெளியாட்கள் இந்துத்துவ அமைப்புகளில் அணிதிரண்டிருப்பது தற்செயலானதல்ல. கோவிலை மையப்படுத்தி ராமேஸ்வரம் தீவு முழுவதையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர இந்துத்துவ வெறியர்கள் மேற்கொண்டிருக்கும் முயற்சிகள், அங்கு பிற ஜனநாயக இயக்கங்களின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருப்பதையும் சிறுபான்மையினருக்கு அச்சுறுத்தலாக மாறியிருப்பதையும் சற்றே பதற்றத்துடன் உள்வாங்க வேண்டியுள்ளது. அங்கிருக்கும் இஸ்லாமியர்கூட, தான் இஸ்லாமியர் என்று எளிதில் பிரித்தறிய முடியாதபடி அடையாளமழித்துக் கொண்டவராகவே இருப்பார் என்ற செய்தியை படிக்கும்போதுதான், அப்துல்கலாம் சங்கரமடத்துக்கு செல்வதின் சூட்சுமம் பிடிபடுகிறது.

இப்படி கடலைப்போலவே ஆழமும் விரிவும் கொண்டதாகி அலையலையான விவாதங்களைத் தூண்டும் தன்மையுடையதான இந்நூலுக்கு கடல்சார் வாழ்வின் நுட்பங்கள் அறிந்த வேறொருவர் முன்னுரை எழுதியிருந்தால் பொருத்தமாயிருந்திருக்கும் என்றே கருதுகிறேன். எனவே இதை முன்னுரையாக பொருட்படுத்தாது, ஒரு வாசகனின் பகிர்வாக கணக்கில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுகிறேன்.

(நூல் வெளியீடு: கருப்புப் பிரதிகள், பி-74, பப்பு மஸ்தான் தர்கா, லாயிட்ஸ் சாலை, சென்னை - 5. பக்கங்கள்: 96. விலை ரூ.50)



(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)

 


Thursday, March 29, 2012

மக்களின் போராட்டமும் அதை திசை திருப்பி விட்ட அரசின் எதேச்சதிகாரமும்...! கூடங்குளம் ஒரு பார்வை..!


ஜனநாயகம் என்ற பெயர் தாங்கிய ஒரு சர்வாதிகார கட்டமைப்புக்குள் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று இதுவரை நாம் கருதியது இல்லை. அப்படி கருதக்கூடிய சூழல்கள் அனேகமாக வந்திருக்கவில்லை இல்லையேல் எமது புத்திகளுக்கு அது எப்போதும் மறைக்கப்பட்டிருந்திருக்கிறது. இந்திய ஊடகங்கள் அதுவும் குறிப்பாய் தமிழ்நாட்டின் ஊடகங்களில் மிகுதியாய் நடத்தப்படும் வேசித்தனத்தை வார்த்தைகளால் மட்டும் விவரித்து விட முடியாது.

ஆமாம்....

கூடங்குளம் அணு உலை பிரச்சினையை ஏடுகளில் வாசித்து விட்டு இது சரி, தவறு என்று கூப்பாடு போடும் என் மானமுள்ள தமிழன், இதே இந்தப் பிரச்சினை யாரோ ஒரு வடநாட்டு ஹசாரேயாலேயோ அல்லது துக்கா ராமாலேயோ கையில் எடுக்கப்பட்டு, இந்திய தேசத்தின் வட மாநிலங்களில் இதற்கான முன்னெடுப்புக்கள் நடந்திருக்குமேயானால்... ஒவ்வொரு தமிழனும் தேசியக் கொடியை ஏந்திக் கொண்டு தெருவில் நின்று போராடியும், மெரினாவில் வரிசை கட்டி நின்று உரக்க கூச்சலிட்டும் தங்களின் இந்திய தேசிய உணர்வை வெளிக்காட்டி இருப்பார்கள்...

ஆனால் இது இந்தியாவின் தென் கோடியில் தமிழர்கள் ஒன்று கூடி முன்னெடுத்த போரட்டம் என்பதாலேயே இது இந்தியாவின் பிரச்சினையாய் பார்க்கப்படாமல் போனது என்பதை நீங்கள் ஒத்துக் கொள்வீர்கள்தானே...?

கூடங்குளம் பிரச்சினையில் அணு உலை அமையக்கூடாது அது எல்லாவகையிலும் பாதுகாப்பற்றது, இயற்கையை மிஞ்சிய சக்தி என்று எதுவுமில்லை, மேலும் இயற்கையின் முன்னால் அறிவியல் வலுவிழந்து போய்விடும் என்று தன்னின் சுயத்திலிருந்து ஏற்பட்ட உள்ளுணர்வாலும், வரலாற்றின் பக்கங்களில் அணு உலைகள் என்ன மாதிரியான பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன என்ற புள்ளி விபர அறிவுகள் கொடுத்த மிக பயங்கரமான பய உணர்வின் காரணமாகவும், ஜப்பானில் நிகழ்ந்த மிகப்பெரிய புகிஷிமா விபத்தின் தாக்கமும் ஒன்று கூடி....

ஒரு சத்திய போராட்டமாக தென் தமிழகத்தின் கோடியில் உருவெடுத்தது. அணு உலை பாதுகாப்பானது என்று கூறும் இந்திய பேரரசின் அறிவியலாரால் பாதுகாப்பான அணு என்ற ஒன்று உண்மையில் இருக்கிறதா...?  என்ற எம் மக்களின் பாமரக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

ஆயிரக்கணக்கான ஊழல்களை செய்வதில் கைதேர்ந்திருக்கும் இந்திய அரசியல் தலைகளாலும், அரசியல் தலைகளின் கைப்பாவைகளான  விஞ்ஞானிகளாலேயும் உலக நாடுகளால் பாதுகாப்பற்றது என்று கருதி கைவிடப்படும் அணு உலைக்கு மாற்று என்ன...? என்று சிந்திக்க முடியாமல் போனதற்கு காரணமாய் பல சர்வதேச சதிவலைகளும், கட்டமைப்புக்களும் இருப்பதை எம்மால் தெளிவாக உணர முடிகிறது.

ஒரு போராட்டத்தை செய்தித்தாள்களிலும், ஊடகங்களிடம், அரசியல்வாதிகளின் பேச்சுக்களிலும் இருந்து தெரிந்து கொண்ட எமக்கு.....இரண்டு நாட்களுக்கு முந்தைய இரவில் அது தீவிரவாதிகளின் போராட்டமாய் தமிழக அரசால் சித்தரிக்கப்பட்டு, நக்சலைட்டுக்களின் தூண்டுதலின் பேரில் இந்த போராட்டம் வடிவமைக்கப்பட்டது என்ற கதை வசனம் எழுதப்பட்டு, அது மத்திய அரசால் வழிமொழியப்பட்டு எம்மக்களின் உறுதித் தன்மையை அது அசைத்துப் பார்க்க முற்பட்ட போது....ஒரு நேர்மையான போரட்டத்துக்கு இந்திய தேசம் கொடுக்க முயலும் கேவல அரசியல் என்னவென்று மெல்ல பிடிபட ஆரம்பித்தது.

செய்திகளாய் விசயத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டு அதன் தாக்கத்தை ஒரளவிற்கு புத்தியில் ஏற்றிக் கொண்ட நாம், அந்த மக்களின் வலிகளையும், வேதனைகளையும் இந்திய அரசு தன் சொந்த குடிமக்களின் மீது ஏவி விடும் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தின் சீற்றங்களைப் பற்றி முழுதாய்  உணர்ந்திருக்கவில்லைதான்....

ஆனால்...

கழுகிற்காக அந்த மண்ணின் மைந்தர் கூடல் பாலாவை அலைபேசியில் நாம் எட்டிப்பிடித்த போது மறுமுனையில் ஒலித்த அந்த குரலில் இருந்த வேதனையும், கண்ணீரும், அரசால் இழைக்கப்பட்ட துரோகமும், சொல்ல முடியாத உணர்வுகளை எமக்குள் புகுத்தி புரட்டிப் போட்டன....!

இந்திய தேசத்தின் மக்களாகிய நாங்கள் தேசத் துரோகிகளா?

என்ற கேள்வியோடு பேசத் தொடங்கியிருந்த பாலாவின் குரலில் சீற்றம் இருந்தாலும் அதன் பின்னணியில் ஒரு மிகப்பெரிய சோகம் பரவிக்கிடந்ததை மறுப்பதற்கில்லை. இது தீவிரவதிகளின் போராட்டம் என்று அரசு நம்மையும் நம் மக்களையும் கொச்சைப் படுத்திதான் விட்டது.

ஒருபோரட்டக் களத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடி இருக்கும் பந்தலில் பலர் வந்து செல்லக் கூடும், அதில் அரசியல்வாதிகள் இருக்கலாம், வியாபரிகள் இருக்கலாம், பல்வேறு போராட்டக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் இருக்கலாம்...இதில் யாரோ ஒரிருவரை அடையாளம் காட்டி ஒட்டு மொத்த மக்களின் உணர்வையும் சாகடிக்க முயன்றிருக்கின்றன மத்திய மாநில அரசுகள்.

கடந்த ஆறேழு  மாதங்களாக தொடர்ந்து களத்தில் நின்று போராடி வரும் எம்மக்கள் இதுவரை அரங்கேற்றிய வன்முறைச் செயல்கள் எத்தனை என்று யாரேனும் பட்டியலிட்டுக் கூற முடியுமா? 


ஜனநாயக ரீதியாக நாங்கள் நடத்தி வரும் போரட்டத்திற்கு எங்களுக்கு கிடைத்த பரிசு என்ன தெரியுமா என்று கூடல் பாலா நம்மிடம் கேட்டு விட்டு.. சலனமின்றி இடைவெளி விட்ட ஒரு 2 நொடி மெளனம்...கடுமையான வலியை எமக்குள் பரவவிட்டது......

இதற்கெல்லாம் எங்களுக்கு கிடைத்த பரிசு...

எங்கள் ஒவ்வொருவரின் மீதும் சுமத்தப்பட்டிருக்கும் கடுமையான வழக்குகள், இந்திய தேசத்துரோகிகள் என்னும் பட்டம் மேலும்  இந்தியாவிற்கு எதிராய் போர் புரிதல் என்பன போன்ற கடுமையான வழக்குகள். இப்படி அப்பாவி மக்களின் மீது போலியான வழக்குகளைத் திணிக்கும் இந்த மத்திய, மாநில அரசுகள் உண்மையான தீவிரவாதிகளையும் குற்றவாளிகளையும் இந்த தேசம் முழுதும் உலாவவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறதே.. இது பற்றி ஊடகங்களும் நடு நிலையாளர்களும் ஏவிலாவாரியாக பேசுவார்களா...?...? என்றார்...

நாங்கள் போராடியது அணு உலைக்கு எதிராக... அணு உலை பாதுகாப்பனது என்று கூறும் அறிவியலாரும், அரசியல்வாதிகளும் கூடங்குளம் பகுதியில் இடம் வாங்கி இங்கேயே வசிக்க முன் வருவார்களா? என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த பாலா...

போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களை நள்ளிரவிலும் வீட்டுக் கதவை உடைத்து கைது செய்த வன்போக்குகளும், உணவருந்திக் கொண்டிருந்தவர்களை தர தரவென்று கையைக் கழுவாமலேயே இழுத்துச் சென்ற காவல்துறையின் சர்வாதிகாரமும் குறைவர நிகழ்ந்தேறியதைச் சொன்ன போது எமது தொண்டை வறண்டு போய் அனிச்சையாய் கண்ணீர் எட்டிப்பார்த்தது.

முதலில் இது ஒரு மதம் சார்ந்தவர்கள் செய்யும் போராட்டம் என்று சித்தரித்த அரசு, பின் அது வெளிநாட்டு பணம் கொண்டு நடத்தப்படும் போராட்டம் என்று கூறி இந்த தேசத்தின் பிரதமரே அந்த அபாண்ட குற்றச்சாட்டை நம் மீது வைத்தார்... , அதுவும் வீரியம் இழந்து போகவும்,  கடைசியில் நாங்கள் வாக்களித்து நம்பிக்கையோடு அரியணை ஏற்றிய எமது சகோதரியின் அரசு....(!!!!????) எடுத்திருக்கும் கேவலமான ஆயுதம்தான்....

போரட்டத்திற்கு தீவிரவாத வர்ணம் தீட்டும் ஆயுதம்....!

கடந்த சட்ட மன்றத் தேர்தலுக்கு வாக்குகள் கேட்டு வந்த ஜெயலலிதா, நான் உங்கள் சகோதரி, இந்தப் பகுதியில் அணு உலை வருவதை எனது அரசு தடுக்கும், என்னை அரியணையில் ஏற்றுங்கள் நான் உங்களில் ஒருத்தி என்று வாக்குகள் கேட்டு கையேந்தி வந்தார்.


ஆனால்...


கடைசி வரையில் போராட்டக்குழுவினரை சாந்தப்படுத்தவோ அல்லது சமரசம் செய்யவோ அவர் முயலாமல் போரட்டத்தை ஆதரிப்பவராகவே தமிழக மக்களின் முன் தன்னைக் காட்டிக் கொண்ட அவர்...

சங்கரன்கோயில் இடைத்தேர்தலில் வென்றவுடன்......(!!!!??????) ஒரு சத்திய போராட்டத்தின் மீது எந்த வித முன் அறிவிப்புமின்றி தனது காவல்துறையை ஏவிவிட்டு தனது நன்றியுணர்ச்சியை மிக நன்றாகவே காட்டிவிட்டார்....!

வீட்டுக்கு ஐநூறு ரூபாய் என்று நாங்கள் வசூலித்துதான் நாங்கள்  போரட்ட பந்தலையே அமைத்தோம். போரட்டத்தை முன்னெடுக்கும் மண்ணின் மைந்தர்கள் தங்களின் சொந்த பணத்தை வைத்து நடத்தும் ஒரு போரட்டத்திற்கு அதிகார மையம் கொடுத்திருக்கும் அடையாளம் வரலாற்றில் கருப்பு எழுத்துக்களில் கண்டிப்பாய் பொறிக்கப்படவேண்டியவையே....

......தொடர்ச்சியாக பேசிக் கொண்டிருந்த கூடல் பாலாவுடன் பேசி விட்டு அலை பேசியை அணைத்து  வெகு நேரம் ஆகியும் சமகாலத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு கேவல அரசியலின் துர்நாற்றம் எமது மூக்கினை துளைத்துக் கொண்டுதான் இருந்தது.

நிர்வாகம் என்றால் என்னவென்றறியாத ஜெயலலிதாவின் அரசு...
ஜனாநாயக ரீதியாய் இப்படியான ஒரு மன உளைச்சலுக்கு மக்களை ஆட்படுத்தி இருப்பது ஆச்சர்யமில்லைதான். சமரசமாய்  பேசி தீர்வுகளை நோக்கிப் பயணிக்கும் திராணி அவருக்கு இல்லை என்பது இதன் மூலம் மட்டுமின்றி கடந்தகால அவரின் ஆட்சிகளில் அவர் அரங்கேற்றியிருக்கும் பல கலாட்டக்களின் மூலமும் நாம் தெளிவாய் உணர முடியும்.

அன்பன மக்களே...

1) கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் அமையாமல் இருப்பதாலா நமக்கு மின் தட்டுப்பாடு வந்தது?

2) அணுமின் நிலையங்களே இல்லாத மாநிலங்களில் எல்லாம் தட்டுப்பாடு இல்லாமல் மின் விநியோகம் இருக்கிறதே எப்படி என்று ஒரு நாளேனும் சிந்தித்தீர்களா?

3) கூடங்குளத்தில் உற்பத்தி செய்யப்போகும் மின்சாரத்தில் ஒரு சிறிய அளவிலான மெகாவாட் மின்சாரம்தான் தமிழகத்துக்கு அதிகபட்சமாய் கொடுக்கப்படும் என்பது உங்களில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்?

4) ஏற்கெனவே நெய்வேலி நிலக்கரி மூலம் உற்பத்தியாகும் மின்சாரத்தின் முழுப்பயன்பாடும் தமிழகத்திற்குதான் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கிறதா?

5)அணுக்கழிவுகள் ஏற்படுத்தும் கதிரியக்கத்தின் காரணமாக ஏற்படப்போகும் நோய்களை எந்த அளவுகோலையும் வைத்தும் அளக்க முடியாது மேலும் அது காலப்போக்கில் சிறிது சிறிதாய் நமது சந்ததியினரை குறைபாடுள்ளவர்களாகவும், நோய் உள்ளவர்களாகவும் படைக்கும் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா?

6) உலக அரங்கில் தன்னை ஒரு சட்டாம் பிள்ளையாக நிலை நிறுத்திக் கொள்ள தொடர்ந்து முயன்று வரும் இந்தியப் பேரரசு அதன் உள் கட்டமைப்பில் அரசியல்வாதிகளால் நிகழ்த்தப்பெறும் ஊழல்களையும், அனாவசிய செலவுகளையும் ஊதாரித்தனங்களையும், இலங்கை போன்ற அண்டை நாடுகள் கேட்காமலேயே செய்யும் கேடு கெட்ட உதவிகளையும் நிறுத்தி விட்டு....தன் சொந்த மக்களுக்கு மின்சாரத்தை வழங்க மாற்று வழிகளை ஆராயுமா?

7) தமிழர் பிரச்சினைகளின் போதெல்லாம் தேசப்பற்றைக் காட்டுகிறேன் என்ற போர்வையில் காங்கிரசை சேந்த சத்தியசீலன் போன்றவர்கள் ஊடகத்திற்கு தன் கட்சி தலைமை கேட்டுக் கொண்டபடி பேட்டிகள் கொடுத்து விட்டு வீட்டில் உணருந்தும் போது அவர்களின் மனசாட்சிகள் அவர்களை சுடுமா? சுடாதா?

8) ஐயா பெரியார், காமராசர், அறிஞர் அண்ணாவுக்குப் பிறகு தமிழகத்தை ஆண்டு கொண்டிருக்கும் கட்சிகளும் சரி அரசியலில் ஈடுபட்டு ஆளத்துடிக்கும் கட்சிகளும் சரி....தமிழர்களின் ஒரு பிரச்சினையையாவது அரசியல் ஆதாயம் தாண்டி உணர்வோடு இதுவரை அணுகி இருக்கிறார்கள் என்று உங்கள் மனசாட்சிகள் சொல்லுமா?

இத்தனை கேள்விகளையும்  இந்தக்கட்டுரை முன் வைத்தாலும் உள்ளுக்குள் இருக்கும் இயலாமையும், தமிழ் மக்கள் முழுதுமாய் ஒன்றிணைந்து அணு உலைக்குப் எதிராய் போராடவில்லையே என்ற வலியும் வேதனையும் எம் சிந்தனைகளை முடமாக்கித்தான் போடுகின்றன...

உண்ணாவிரதத்தை தற்போது போராட்டக்குழு நிறுத்தியிருக்கிறது...போராட்டம் தொடர்ந்து நடைபெறும் என்ற ஒற்றை வாக்கியத்தோடு....

எது எப்படி இருந்தாலும்...


அணு உலை பற்றிய ஒரு விழிப்புணர்வை இந்த தேசம் முழுதும் கொண்டு சேர்த்த வீரத் தமிழன் உதயகுமாரும், அவருக்கு உறுதுணையாய் நின்ற, நிற்கும் அந்த மண்ணின் மைந்தர்களும்.....என்றென்றும் தமிழர்களின் வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்பார்கள் என்பது மட்டும்... உறுதி..!


பின் குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கும் நண்பர்கள், இதன் கருத்தையோ அல்லது இந்தக் கட்டுரையையோ மிகைப்பட்ட பேர்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதின் மூலம் நமது உணர்வுகளை கோடாணு கோடி தமிழர்களுக்கு கொண்டு சேர்த்து நமது மானசீக ஆதரவை கூடங்குள அணு உலை எதிர்பாளர்களுக்கு தெரிவித்தவர்களோவோம்...!



(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)


Tuesday, March 20, 2012

அமராவதி அணை... சப்தமில்லாமல் தமிழர்களிடம் விளையாடும் கேரள அரசு...! ஒரு அலசல்...!




அமராவதி மிக அழகான பெயர் ! அம்பிகாபதியோட அமராவதி இல்லைங்க நம்ம உடுமலை பேட்டை இருக்குதா அங்க இருக்கிற அழகான  ஒரு அணைதான் அமராவதி. மறுபடியும் அணையா ?! ஒரு அணை பிரச்சனைக்கே இன்னும் விடை தெரியல...இதுல இன்னொரு அணைக்கு என்ன ஆச்சுன்னு நீங்க பதறது புரியுது...புது பிரச்சனை இல்ல ரொம்ப நாளாவே போயிட்டு இருக்கிற ஒண்ணுதான். இன்னும் ஒரு தீர்வும் எட்டபடாமல் இழுத்துட்டே போகுது. தமிழன் எவ்வளவு அடிச்சாலும் தாங்குவானாம்,  யாருக்கு புரியுதோ இல்லையோ மத்த மாநிலக்காரங்க நம்மள நல்லா எடை போட்டு வச்சிட்டாங்க. கர்நாடகத்துகிட்ட காவிர கொடுன்னு கெஞ்சி, கேரளாக்கிட்ட அணையை ஒடச்சிடாதனு  போராடி, ஆந்திராக்கிட்ட கொஞ்சம் தண்ணி கொடுன்னு கை ஏந்தி இன்னும் எத்தனை காலந்தான் நாம இப்படியே இருக்க போறோமோ தெரியல !

அப்படி என்ன பிரச்சனை?!

44 டி எம் சி அளவு தண்ணீரை தேக்கி வச்சிருக்கிற அமராவதி அணைக்கும் ஆபத்து வந்து நாளாகிவிட்டது . திருப்பூர், கரூர் மக்களின் உயிர் நாடியாகவும் 70,000 ஏக்கர் விளைநிலங்களை காப்பாத்துகிற இந்த அணைக்கு தண்ணீர் பாம்பாற்றில் இருந்து வருது. இந்த பாம்பாற்றின் குறுக்கே மறையூர் அருகே கோவில்கடவு பகுதியில் புதிய அணை கட்டணும் என்று கேரளா அரசு 230 கோடி ரூபாய் நிதி ஒதுக்கி சட்டசபைல தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி வேலையை வேற தொடங்கிட்டதாக சொல்றாங்க ?! (இரண்டு வருடமாக போயிட்டு இருக்கு இந்த விவகாரம் !!)

கேரளாவுக்கு அங்கே சொந்தமான வயல்வெளிகளும் இல்லை வெறும் காடுதான் ! பின் வேறு என்ன தேவைக்காக இருக்கும் என்று பார்த்தால் ஆளாளுக்கு ஒண்ணு சொல்றாங்க...தண்ணியில இருந்து மின்சாரம் தயாரிக்க போறதா ஒரு பேச்சும், தண்ணீரை பாட்டில பிடிச்சி விக்கிற ஒரு தனியார் கம்பெனிக்கு தாரை வார்த்துகிறதுக்காகவும் அணைகட்ட போறாங்கனு சொல்றாங்க.      

அடடா அமராவதி!

மேற்கு தொடர்ச்சி மலையில் உற்பத்தியாகும் தேனாறு, சின்னாறு, காட்டாறு , பாம்பாறு போன்ற ஆறுகளின் நீரை தேக்கி வைக்க கட்டப்பட்டதுதான் அமராவதி அணை. இதில் அதிகபடியான நீரைத் தருவது, எக்காலத்திலும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பாம்பாறு தான். இதன் உதவியால் தான் அமராவதி அணை நிறைகிறது.             

170 கி.மி நீளம் கொண்ட இந்த ஆறு ஆனைமுடி சிகரங்களில் உற்பத்தியாகிறது. இரண்டு சிகரங்களுக்கிடையே வெள்ளியை உருக்கி விட்டது போல ஓடிவரும்அழகே அழகு !          

ஆனைமுடி சிகரத்தில் இருந்து அமராவதி வரை இருக்கக்கூடிய இடங்கள் பாதுகாக்கப்பட்ட வனபகுதிகள் என்ற பட்டியலில் இருக்கிறது. சின்னாறு வனவிலங்குகள் சரணாலயம் , இந்திராகாந்தி தேசிய வனவிலங்கு சரணாலயம் ஆகியவை வேறு அமைந்திருக்கின்றன. இங்கே எது செய்வதாக இருந்தாலும் மத்தியச்சுற்றுசூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சகத்திடம் அனுமதி பெறவேண்டும். இவையெல்லாம் தெரிந்தும் என்ன தைரியத்தில் சட்டமன்றத்தில் அணைகட்ட போவதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றினார்களோ தெரியவில்லை ?! (ஒருவேளை மத்தியில் பெரும்பாலோர் கேரளாக்காரர்கள் தானே சாதித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் தானோ ?!)

110 ஏக்கர் பரப்பளவில் பாம்பாற்றின் குறுக்கே அணை கட்டுவதற்கான அனைத்து வேலைகளையும் ஏற்பாடு செய்து வருகிறது...நான்கு வருடத்திற்குள் கட்டி முடிக்கப்பட்டுவிடுமாம்.

வழி நெடுகிலும் ஆயிரக்கணக்கான பம்ப் செட்டுகளை வைத்து நீரேற்று விவசாயம் செய்து வருகிறார்கள் தமிழக விவசாயிகள் ! இந்த அணையை நம்பி இருக்கும் லட்சக்கணக்கான விவசாயிகளின் வயிற்றில் கொஞ்சமும் இரக்கமின்றி அடிக்க பார்க்கிறது கேரளா. விவசாயத்திற்கு எவையெல்லாம் பாதிப்பை கொடுக்கிறது என பகுத்தறிந்து அதனை களைந்து விட்டாலே விவசாயத் தொழில் நிமிர்ந்து விடும்.

70,000 ஏக்கர் நிலங்கள் பாதிக்கபடுவதுடன், நூற்றுக்கணக்கான தமிழக கிராமங்கள் குடிநீர் இன்றி தவிக்கும். வனவிலங்குகளும் குடிநீரின்றி அவதியுற நேரும். அமராவதி சர்க்கரை ஆலையை நம்பி உள்ள 10,000 க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்களின் வாழ்வு பாதிக்கப்படலாம்.

நம்ம தலைஎழுத்து நம் மாநிலம் வழியா போனாலும் அள்ளி குடிக்க வகையற்று போய் கொண்டிருக்கிறோம். மேற்கே இருந்து உற்பத்தியாகி கிழக்கு கடலில் கலக்கும் அனைத்து நதிகளும் நமக்கு வேண்டாதவையாக பிறரால் எடுத்துக் கொள்ளபடுகிறது. காலங்காலமாக தண்ணீருக்காக போராடிக் கொண்டே இருக்க வேண்டுமா? ஏன் எந்த அரசும் வாழ்வாதாரமான இப்பிரச்சனையில் ஏகமனதாக ஒரு தீர்மானமும் எடுக்கவில்லை. அவரவர் ஆட்சிகாலத்தில் எதையாவது ஒன்னு இரண்டு தற்காலிக சமாதானம் செய்து கொண்டு போய்விடுகிறார்கள், நிரந்தர தீர்வு எட்டபடாமலேயே !!

நெய்யாறு அணை ?!!

எட்டு ஆண்டுகளாக தீர்க்கப்படாத மற்றொரு ஆற்றின் பிரச்சனைஇருக்கிறது. குமரி மாவட்டம் கேரளாவுடன் இருந்த போது நெய்யாறு அணையை திருவாங்கூர், கொச்சி சமஸ்தான அரசு கட்டியது. பின்னர் பெருந்தலைவர் காமராஜர் முதலமைச்சராக இருந்த போது இடதுகரை கால்வாய் முழுக்க முழுக்க தமிழக அரசின் நிதியில் இருந்து கட்டப்பட்டது. குமரி மாவட்டம் நெய்யாறு அணை தண்ணீரை கட்டாயம் பெறுவதற்கான உரிமையும் உள்ளது.

சேமிக்கப்படும் நீரில் 60 % கேரளாவில் இருந்தும், 40 % குமரி மாவட்டத்தில் இருந்தும் வருகிறது. தண்ணீரில் பாதி அளவாவது குமரி மாவட்டத்துக்கு வர வேண்டும் என்ற அடிப்படையில் உருவான திட்டமே நெய்யாறு கால்வாய் திட்டம் . ஒன்பது வருவாய் கிராமங்கள், 9 ஆயிரத்து 204 ஏக்கர் நிலங்களும் 162 குளங்களும்  பாசனம் பெற்றன. 

ஆரம்பத்தில் நிர்ணயித்த படி இந்த கால்வாய் மூலம் தமிழகத்துக்கு தண்ணீர் வழங்கியது.ஆனால் அடுத்த சில ஆண்டுகளில் தண்ணீரின் அளவு குறைக்கப்பட்டு 2004 ஆம் ஆண்டு முற்றிலும் நிறுத்த பட்டது...!!?

என்ன ஒரு முரண்பாடு ?! 

மகாராஷ்டிரத்தில் உற்பத்தியாகி கர்நாடகம் வழியாக ஆந்திராவை அடைந்து கடலில் கலக்கும் கிருஷ்ணா நதியின் நடுவே ஆல்மாட்டி என்ற இடத்தில் 173 கொள்ளளவு கொண்ட அணையை கட்டியது கர்நாடகா...உடனே வீறு கொண்டு எழுந்த ஆந்திரா உச்சநீதிமன்றம் சென்று 123 தி.எம்.சி தண்ணீரை தான் தேக்க வேண்டும் என்ற தீர்ப்பை பெற்றுவிட்டது. இதுவரை அந்த அளவைத்தாண்டி தேக்குவதில்லை கர்நாடகா. இதே கர்நாடகா தமிழ்நாட்டுகிட்ட என்ன ஆட்டம் காட்டுது ?!!!

2007 இல் காவேரி நதிநீர் ஆணையத்தின் தீர்ப்பின் படி அமராவதி அணையில் இருந்து ஏற்கனவே 5 டி.எம்.சி மட்டும் பயன்படுத்தி வந்த கேரளாவிற்கு 30 டி.எம்.சி தண்ணீர் ஒதுக்க வேண்டுமாம்...!!!? இதை எதிர்த்து இதுவரை நம் அரசு எதுவும்(?) நடுவர் மன்றத்தை அணுக நடவடிக்கை எடுத்தவில்லை என தெரிகிறது. அந்த தீர்ப்பை வைத்து கொண்டு கேரளா அணைகட்ட போறேன், தண்ணி தரமாட்டோம்னு சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறது...!!!?

உப்பு பெறாத விசயத்துக்கு எல்லாம் கொடிப்பிடிக்கும் ஆளும் கட்சி, எதிர்கட்சிகளும், தேவையற்ற ஈகோ போராட்டங்கள், பதவியை தக்க வைத்துக் கொள்ள எதையும் செய்ய துணியும் அரசியல்வாதிகள், வறட்டு ஜம்பங்கள், காட்டுக் கூச்சல்கள், கேட்டு கேட்டு புளித்துப் போன வாக்குறுதிகள், வீணான ஆர்ப்பாட்டங்கள் விதியே என்று சகித்து  போய் கொண்டிருக்கும் மக்கள் !!!  இத்தனையில் ஒன்று கூட மாற சாத்தியமில்லையா?!

முல்லைபெரியாறு அணை பிரச்சனை என்னவாயிற்று என்று தெரியவில்லை...?! ஐந்து மாவட்ட மக்கள் பாதிப்படைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்...என்று அரசு இதை எல்லாம் கவனித்து, நடவடிக்கை எடுத்து நல்லதொரு முடிவை எட்ட போகிறதோ ?!

சேர ,சோழ , பாண்டிய , பல்லவ  மன்னர்கள்  காலத்தில் தமிழ் நாட்டில் மட்டும் 39,000 ஏரிகளை வெட்டினார்களாம். அந்த ஏரிகளின் மேல் தான் இன்று அரசு அலுவலகங்க கட்டடங்களும் , புதிய பேருந்து நிலையங்களும் இருக்கிறது. மிச்ச ஏரிகளில் கருவேலமரங்களையும், தைல மரங்களையும் அரசே வளர்க்கிறது. நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சபட்டு வறண்டு போய்விட்டன.மரங்களை வளர்க்க வேறு இடமா இல்லை. ஏரி,குளங்களில் உள்ள மணலை சுரண்டுவது ஒருபக்கம் அமோகமாக நடைபெறுகிறது. தூர்வாருகிறேன் என்று சொல்லி கொள்ளும் நூறுநாள் வேலை தொழிலாளர்கள் உறங்கி கழிக்கிறார்கள் மரத்தடியில்...!

இவர்கள் தூர் வாரி முடிப்பதற்குள் மழை வந்து, நின்றும் போய்விடும்.வழக்கம் போல பெருக்கெடுத்து ஓடும் மழைநீர் வீணாக கடலில் சென்று சேர்ந்துவிடும்.உண்மையில் அரசிற்கு அக்கறை இருந்தால், இயந்திரங்களின் உதவி கொண்டு வேகமாக முடிக்கலாம். மக்களின் வாழ்வாதார விசயத்தில் தூங்கி வழிகிறது அரசு இயந்திரம் !! 

நதிகள் இணைப்பு - சுப்ரீம் கோர்ட் உத்தரவு 

2002 இல் பல மாநிலங்கள் கடும் வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்டபோது அப்போது பிரதமராக இருந்த திரு.வாஜ்பாய், வெள்ளப்பெருக்கால் வீணாகும் நதிகளின் தண்ணீரை வறட்சி நிலவும் மாநிலங்களுக்கு திருப்பி விடுவதற்கு வசதியாக நதிகள் இணைப்பு திட்டத்தை கொண்டு வந்தார். இதில் இரண்டு திட்டங்கள் போடப்பட்டன. ஒன்று தீபகற்ப நதிகள் இணைப்பு, மகாநதி, கோதாவரி நதிகளில் வெள்ளம் வந்து வீணாகும் தண்ணீரை கிருஷ்ணா, வைகை, காவேரி உள்ளிட்ட 16 நதிகளுக்கு திருப்பி விடுவது. 2 வது திட்டம் வட இந்தியாவில் ஓடும் கங்கை, பிரம்மபுத்திராவில் ஏற்படும் வெள்ளப் பெருக்கை தடுத்து நீர்பாசன வசதிகளை மேம்படுத்தவும், மின்சாரம் தயாரிக்கவும் இந்த பெரிய நதிகளின் குறுக்கே அணைகள் கட்டுவது.

அருமையான இந்த திட்டங்கள் இதுவரை ஏனோ நிறைவேற்றப்படவில்லை. தற்போது சுப்ரீம் கோர்ட் "நதிகள் இணைப்பு திட்டத்தை விரைவாக நிறைவேறவேண்டும்" என மத்திய அரசுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது !!

மத்திய அரசு என்ன செய்ய காத்திருக்கிறதோ ?!!

நதிகள் இணைப்பு என்பது நிறைவேறுதோ இல்லையோ அதற்கு முன் இங்கே தமிழ்நாட்டில் ஓடும் ஆறுகளின் இரு மருங்கிலும் இருக்கும் ஆக்கிரமிப்புகள், அதில் கலக்கும் கழிவு நீர், நடக்கும் மணல் கொள்ளை போன்றவற்றில் கவனம் செலுத்தபடவேண்டும். ஏரி,குளம், குட்டைகளை தூர்வாருவதும்,புதிதாக குளங்களை வெட்டுவதும் அவசியம். அப்போதுதான் பூமியில் விழும் மழைநீர் கடலில் சென்று வீணாகாமல் சேகரிக்கப்படும்.மேலும் நமது அணைகளின் மீதுள்ள பிரச்சனைகளை அரசாங்கம் முயன்றால் முழுமையாக சரிசெய்ய இயலும். நாட்டின் தற்போதைய இன்றியமையாத முக்கிய பிரச்சனை இவையே...! கவனிக்குமா மத்திய, மாநில அரசுகள் ?!

என்று தணியும் இந்த தண்ணீர் தாகம்...?!!

கழுகிற்காக
கெளசல்யா


(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)


Monday, March 19, 2012

அமெரிக்கர்களின் இரக்கமும்! இந்திய மக்களின் நிராகரிப்பும்!




வணக்கம் இந்திய பெருங்குடி மக்களே! மேலே உள்ள புகைப்படம் 1972 ம் வருடம் அமெரிக்க இராணுவத்தின் விமானங்கள் டிராங்பாங் என்கிற வியட்நாமிய கிராமத்தின் மீது பாஸ்பரஸ் குண்டு மழை பொழிந்த போது உடைகள் முழுவதும் பற்றியெறிய இந்த சிறுமி ஓடி வந்த புகைப்படம் அமெரிக்க நாளிதழ் ஒன்றில் வந்தது, அதைக் கண்ட அமெரிக்க மக்கள் கொதித்தார்கள் வீதிகளில் கூடி போராட்டம் நடத்தினார்கள் வியட்நாம் சுதந்திரம் பெற்றது.


ரத்த உறவும் இல்லை தன் நாட்டை சேர்ந்தவர்களும் இல்லை தன் நாடு அடிமைப்படுத்தியிருக்கும் ஒரு நாடு அந்த மக்களுக்காக அமெரிக்கர்கள்  கொதித்தார்கள் ஆனால் சொந்த நாட்டின் சகோதரர்கள் இலங்கை வீதிகளில் கொத்துக்கொத்தாய் கொல்லப்பட்டு சிறுமிகள் கூட கற்பழிக்கப்பட்டு நடுவீதியில் பிணமாய் தூக்கியெறிந்த புகைப்படம், நகரும் படங்கள் கண்டும் பிற இந்தியர்கள் மௌனமாய் இருப்பதின் மர்மம் என்ன? அகிம்சை நாடு என கூறும் நாட்டில் வாழும் உங்கள் மனதில் ஈரம் என்பது இல்லையா? இல்லை தமிழனுக்காக நாம் வருந்தக் கூடாது என்கிற எண்ணமா? இந்தியாவில் தமிழன் தீணடத்காதவனா?

ஆஸ்திரேலியாவில் அடிபட்ட பணக்கார வடஇந்திய மாணவனுக்கு பிரதமர் கடிதம் எழுதுகிறார், கண்ணீர் உவர்க்கிறார் கண்டனம் தெரிவிக்கின்றன இந்திய பத்திரிக்கைகள் ஏழை தமிழன் உயிர் உங்களுக்கு பெரிதாக தெரியவில்லையா….இந்திய மக்களே இந்த தமிழ் சமுதாயம் உங்களிடம் கண்ணீருடன் கேட்கிறோம்

குஜராத் பூகம்பத்தில் அதிக நிதிகொடுத்த மாநிலம் தமிழநாடு. கார்கில் யுத்தத்தில்
அதிக நிதி கொடுத்த தமிழ்நாடு, கன்னடர், ஆந்திரர் மலையாளி, என வந்தவரை வாழ வைத்த தமிழநாடு இன்று இவனுக்காக ஒரு எதிர்ப்பு குரல் இல்லாமல் போய் விட்டதே மற்ற மாநில மக்கள் மனதில் தமிழனுக்கு தரம் இல்லையா…வடநாட்டில் இருந்து பிழைக்க வந்து சுகமாக வாழும் நீங்கள்  தமிழனுக்காக ஒரு குரல் கொடுக்க மாட்டீரா பிரதமரின் மனதை அசைத்திட தமிழனின் குரல் போதாது..போதாது ஒட்டு மொத்த இந்தியாவே பொங்கியெழுந்தால்தான் இத்தாலி ராணியின் கைப்பாவை மன்மோகன் சிங்கின் மனதில் துளியாவது ஈரம் சுரக்கும்.

இந்தியாவில் நாங்கள் இருக்கிறோம் என்று உங்களை நாங்கள் நம்ப வேண்டும் என்றால் நீங்கள் எங்களுக்காக குரல் கொடுக்க வேண்டும் ஒட்டு மொத்த இந்தியாவும் இலங்கை அரசுக்கு எதிராக தீர்மானம் இயற்ற வேண்டும் அங்கு வாழும் எம் சகோதரர்கள் அமைதியுடன் வாழ வழி வகுக்க வேண்டும் அவர்களுடைய நிலங்கள் அவர்களிடமே ஒப்படைக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு இருப்பிடங்களை உருவாக்க நாம் முனைய வேண்டும் தமிழர்களை தவிர இந்தியர்கள் யாரும் இதற்கு ஆதரவு அளிக்கவில்லை என்பது எங்களுக்கு மனவேதனையளிக்கிறது உங்கள் தேவைகளுக்கு என்றால் தமிழன் வேண்டும், ஆட்சி நிலைக்க தமிழன் வேண்டும் அப்படித்தானே…

அவனுடைய துயரங்களில் நீங்கள் எந்த பங்களிப்பும் செய்ய மாட்டீர்கள் பிறகு நாங்கள் எப்படி இந்தியர் என்று எப்படி கூறுவது? உங்கள் கொடியை நாங்கள் எப்படி தேசிய கொடியாக ஏற்றுக்கொள்வது...? எங்கோயோ பிறந்த தாகூரின்  தேசியகீதத்தை நாங்கள் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் சிந்தியுங்கள் தோழர்களே! எங்கள் கண்ணீருக்கு நீங்கள் மதிப்பளியுங்கள்.

ஒரு இனத்தையே அழிக்க துணைபோன தமிழக அரசியல்வாதிகள் மிச்சமிருக்கும்
தமிழ்மக்களை தீக்குளித்து காப்பற்ற போகிறார்களா….இல்லை..இல்லை நாங்கள்
அவர்களை நம்பவில்லை, இந்திய மக்களே உங்களை தமிழர்களாகிய நாங்கள் நம்புகிறோம். உங்களின் ஒட்டு மொத்த எதிர்ப்பு குரலே அவர்களை காப்பாற்றும் இந்திய சகோதர சகோதரிகளே உங்கள் சகோதரர்கள் நாங்கள் என்றால் எங்கள் ரத்த உறவுகள் உங்களுக்கு உறவுகள் இல்லையா? இலங்கையில் வாழ்வது..தமிழர்கள் என்று நினைக்க வேண்டாம் அவர்களும் மனிதர்கள் ஒரு நிமிடம் நினைத்துப்பாருங்கள்.

ராசபக்‌ஷே உதவமாட்டார் விடுதலைபுலிகளோ உதவும் நிலையில் இல்லை அப்படியே ராஜபக்ஸே பச்சாதாபம் காட்டுவது போலவும் பரிதாபம் கொள்வது போலவும் நடித்து அவர்களை ஏமாற்றி ஆடு மாடுகளைப்போல் அடிமைகளாக்கிவிடலாம் சொந்த மண்ணில் தான் உழுத மண்ணில் தான் வாழ்ந்த பிரதேசத்தில் அடிமைகளாக தமிழ்ச்சமுதாயம் மலர  வேண்டுமா நாளை நம் குலப் பெண்கள் ஈழ வீதியிலே மானத்துடன் வாழ முடியுமா…?

ரத்தகறை படிந்த முசோலினியின் கரங்களை தொட்டு கைகுலுக்க மாட்டேன் என உரைத்த நேரு. அவர் பரம்பரையின் வழிவந்த சோனியா தமிழ்மக்களின் மீது பாஸ்பரஸ் குண்டுகளை தெளித்த ராஜபக்ஸேவுடன் கைகுலுக்குவது என்ன நியாயம்? சோனியாவுக்கு இந்திய வரலாறு தெரியாது காங்கிரஸ் மூத்த தலைவர்களுக்கு தெரியாதா…..தமிழக பயணத்திலே மேலாடையில்லாமல் திரிந்த தமிழர்களைப் பார்தது கண்ணீர் விட்டாரே மகாத்மா இன்று அமிலங்களை தமிழர்கள் மேல் தெளித்து அவர்தம் தோலையே உரித்த காட்சி பார்த்து உங்களுக்கு கண்களில் கண்ணீர் வரவில்லையா இல்லை உங்கள் மனம்தான் கல்லாகிப்போனதா ஆளும் காங்கிரஸாரே…..!

இந்திய மக்களே! உலக மக்களே! உங்களின் குரல் தமிழர்களின் வாழ்வை காக்க வேண்டும் உண்மைக்கு குரல் தாரீர்! கல் தோன்றா முன் தோன்றிய மூத்த மொழி தமிழ் மொழி அம் மொழி பேசும் மக்களுக்கு உரிமை பெற்றுத்தர குரல் தாரீர்! அவர்களின் வாழ்வு சிறக்க குரல் தாரீர்! ராஜபக்ஸேவை போர்க் குற்றவாளி என அறிவிக்க, மத்தியில் ஆளும் அரசு அமெரிக்க தீர்மானத்தை ஆதரிக்கக் கோரி குரல் தாரீர்! தாரீர்! தாரீர்!


கண்ணீருடன்....
தமிழக மக்கள்


கழுகிற்காக
வீடு K.S.சுரேஸ்குமார்

(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்)


 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Premium Wordpress Themes