Wednesday, May 23, 2012

தேர்ச்சி என்னும் எமன்........! +2 தேர்வு முடிவுகள் மற்றும் பொதுப்புத்திகளுக்கு ஒரு சவுக்கடி..!


ஒட்டு மொத்த சமூகத்தின் ஓட்டமும் ஏதோ ஒன்றை ஆதரிப்பதற்கும், எதிர்ப்பதற்கும் எப்போதும் ஒரே திசையை நோக்கி தான் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. வாழ்வியலில் எதை முதன்மைப்படுத்துகிறோம்? ஏன் முதன்மைப்படுத்துகிறோம் என்று தெரியாமலும், தெரிந்து கொள்ள முயலாமலும் பொது புத்திலிருந்து தீர்மானங்களை பொறுக்கி எடுத்துக்கொள்ளும் மிகைப்பட்ட மனிதர்களுக்கு கடும் கண்டனங்களைக் கூறிக் கொண்டு இக்கட்டுரையை தொடர்கிறோம்.

நேற்று வெளியான +2 தேர்வு முடிவுகள் என்றில்லை, காலம் காலமாக தேர்வு முடிவுகள் வெளியிடப்படுவதும் மாநில, மாவட்ட, வட்ட, ஊராட்சி, கிராமப்பஞ்சாயத்து என்று தொடங்கி பள்ளிகள் தோறும் முதல் மூன்று மதிப்பெண்கள் எடுப்பவர்களை சீராட்டியும் பாரட்டியும் புளகாங்கிதம் அடையும் நமது சமூகமும் ஊடகங்களும், மிகைப்பட்ட குறைந்த மதிப்பெண்கள் எடுத்திருக்கும் மற்றும் தேர்வு பெற்றிராத மாணக்கர்களை மனோதத்துவ ரீதியான ஒரு தாக்குதலுக்கு உட்படுத்தி சமூகத்தை விட்டு நிரகாரிக்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

999.99% பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளை அவர்களின் விருப்பப்பாடங்களை எடுத்து பயிலச் சொல்வது கிடையாது. எதுவுமே விருப்பமில்லாத பிள்ளைகளை எது அவர்கள் விருப்பம் என்று கண்டறிய நாம் மருத்துவ ரீதியாகவும், விஞ்ஞான ரீதியாகவும் அறிய முற்படுவதுமில்லை. பத்தாம் வகுப்பு தாண்டியவுடன் மிகைப்பட்ட பெற்றோர்கள் தங்களது பிள்ளைகள் மருத்துவராகவும், பொறியாளாராகவுமே பெரும்பாலும் பார்க்க விரும்புகின்றனர். 

இது சமூகத்தை பிடித்திருக்கும் மிகப்பெரிய பிணி.

தமிழகத்தில் இருக்கும் ஒட்டு மொத்த மருத்துவர்களையும், பொறியாளர்களையும் ஒரு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி அவர்கள் எப்படியான வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள் என்று ஒரு கணக்கீடு எடுத்து பாருங்கள் வாழ்க்கைத் தரம் என்பது எப்போதும் பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் பெற்ற மதிப்பெண்களை அடிப்படையாக வைத்து நிர்ணயம் செய்யப்படுவதில்லை என்ற உண்மை நமக்கு உரைக்கும்.

+2வில் 650 மதிப்பெண் பெற்று தேர்வு பெற்ற ஒரு மாணவனையோ மாணவியையோ இந்த சமூகம் பார்க்கும் பார்வை இருக்கிறதே அது ஓராயிரம் முறை தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட வேண்டியது. ஒரு மாணவன் நன்றாகப்படிக்கிறான் என்பதற்கு நாம் வைத்திருக்கும் அளவீடு மனோதத்துவ ரீதியில் பார்த்தோமானால் சர்வ சாதரணமானது....

மனப்பாட சக்தி அதிகமாயிருக்கும் மாணக்கர்ளையே நமது கல்விமுறை எப்போதும் முதல் மாணவன் என்று கூறி சிறப்பித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில் மனப்பாட சக்தி அதிமாயிருந்தாலும் 95% பாடங்களை தெளிவாக நெட்டுரு போட்டிருக்கும் ஒரு மாணவனுக்கு கிடைத்திருக்கும் கேள்வித்தாளில்  மிச்சமுள்ள 5% பகுதியிலிருந்து கேள்விகள் கேட்கப்பட்டிருப்பின் தர்க்க ரீதியாக அவன் தோல்வியைத் தழுவுகிறான். இப்படியான சிக்கலான கல்வி முறையும், சிக்குப் பிடித்த மனிதர்களின் மனோநிலையையும் வைத்துக் கொண்டு குறைந்த  மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களையும், தேர்வு பெறாத மாணவர்களையும் அங்கீகரிக்காமல் போவது மிகப்பெரிய சமூகக் குற்றம்.

கல்வியைக் கற்பிக்கும் கூடங்கள் எல்லாம் தற்போது ஏதோ இயந்திரங்களை தயாரித்து வெளியிட்டு அதன் வெற்றியை பறைசாற்றி மேலும் தங்களைக் கெளவரப்படுத்திக் கொள்ளவோ அல்லது மாணவர்கள் சேர்க்கையின் மூலம் வருமானத்தை பார்க்கவோ தான் முயன்று கொண்டிருக்கின்றன. கல்வி என்பது கற்பிக்கப்படும் போதே ஒரு குறிப்பிட்ட பாடம் ஏன் கற்பிக்கப்படுகிறது? என்றும் அப்படி கற்பதால் வாழ்வியலில் அது எங்கு பயன்படும்? என்றும் எத்தனை ஆசிரியர்கள் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள்...?

ட்ரிக்னாமேட்ரியையும், அல்ஜிப்ராவையும் விவாசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு வாழ்க்கை முறைலிருந்து வரும் பிள்ளை பயிலும் போது அதை ஏன் பயில வேண்டும் என்ற கேள்வி அடிமனதில் ஒளிந்துதான் கிடக்கிறது. நம்மில் மிகைப்பட்டவர்கள் பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் எடுத்து படித்த பாடங்கள் நமது விருப்பத்தின் பேரிலா நிகழ்ந்தது நண்பர்களே...?

இல்லையே...!

நமது கல்வி என்பது பெரும்பாலும் நமது சமூகப் பொதுப்புத்தி நமக்குள் கட்டாயமாய் ஏற்றி விட்டது. இங்கே புத்திசாலிகள் என்று கூறிக் கொண்டு முதல் மாணக்கர்களைப் புகழ்ந்து அவர்களைப் பற்றிய செய்தியைப் பேசிப் பேசி மிச்சமுள்ள பிள்ளைகளின் மனதில் தாழ்வு மனப்பான்மையை நாம் விதைக்கிறோமா இல்லையா?

நமது தேசத்தில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்து விட்டு மருத்துவமும், பொறியியலும் பயில முடியாமல் அறிவியல் மற்றும் கலைக் கல்லூரிகளுக்குள் செல்லும் மாணவர்களில் 90% சதவீதம் பேர் குற்ற உணர்ச்சிகளோடும் தாழ்வு மனப்பான்மைகளோடுமே செல்கிறார்கள். இதை நமது சமூகம் அறிந்தோ அறியாமலோ குறைவரச் செய்து விடுகிறது.

மனப்பாடத் திறன் அதிகமாயிருப்பது சிறப்பு என்றும் மனப்பாடத் திறன் அறவே இல்லாதது சிறப்பு இல்லை என்றும் எவன் சொன்னது...? ஒவ்வொரு வருடமும் ஆகச்சிறந்த அறிவாளிகளாக அறியப்படும் அதிக மதிப்பெண் எடுத்த பிள்ளைகள் அடுத்த, அடுத்த வருடங்களின் என்னவாகிறார்கள்..? அவர்களின் மனப்பாடத் திறன் வாழ்க்கைக்கு எந்த அளவில் உதவுகிறது என்பதை பற்றியெல்லாம் நம் சமூகம் எப்போதும் கவலைப்பட்டதே இல்லை.

ஒரு மாணவன் தான் அதிக மதிப்பெண் பெறவில்லை என்பதற்காக குற்ற உணர்ச்சியைக் கொள்கிறான் அல்லது தற்கொலை முயற்சியைச் செய்கிறான் என்று சொன்னால் அதற்கு சரியான புரிதல் இல்லாத சிதிலமடைந்த மனம் கொண்ட நமது சமூகம்தான் காரணம்.

மிகைப்பட்ட கிராமப்புறங்களைக் கொண்ட தமிழகத்தின் மாணவர்கள் வயலுக்குச் சென்று தன் தாய், தகப்பனுக்கு உதவி செய்து விட்டும், பால் பண்ணையில் பாலை ஊற்றி விட்டும், வெறும் காலோடு சைக்கிள் மிதித்து அரசுப்பள்ளிகளுக்கு சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களின் தேர்ச்சி என்பது எதைச் சார்ந்து இருக்கவேண்டும் என்று தீர்மானிக்க வேண்டியது அரசின் தலையாயக் கடமையாக இருக்கிறது என்ற கருத்தினை இங்கே ஆழமாகப் பதிகிறோம்.

வாழ்வியலின் அடிப்படைச் சூழல்கள் எப்படியான தாக்கத்தைக் கொடுக்கிறதோ அல்லது எதை முக்கியத்துவப்படுத்துகிறதோ அதைப் பொறுத்தே மனித மனதின் விருப்பங்கள் அமைகின்றன. பள்ளி செல்லும் மாணவர்களின் தனித்திறனை ஆசிரியர்கள் மனோதத்துவ ரீதியாக அறிந்து அவர்களின் ஈடுபாட்டினைக் கேட்டு அதற்கேற்றார் போல கல்வி கற்கும் முறைகள் நமது தேசத்தில் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும்.

நன்றாகப் பாடத் தெரிந்த ஒரு மாணவனுக்கு உற்சாகமாய் பேசவராது, உற்சாகமாய் பேச வரும் மாணவனுக்கு அருமையாய் ஓவியம் வரையத் தெரியது, நன்கு ஓவியம் வரையத் தெரிந்த மாணவனுக்கு விளையாட்டில் விருப்பம் இராது, விளையாட்டில் வெற்றி வாகைகள் சூடும் மாணவனுக்கு சுத்தமாய் படிக்க வராது. படிக்கும் மாணவனுக்கும் இதே கதைதான் ஒருவனுக்கு வரலாறு பிடிக்கும் மற்றையவனுக்கு அறிவியல் பிடிக்கும் இன்னொருவனுக்கு  மேலாண்மை நிர்வாகம் பிடிக்கும்....இப்படியாய் விருப்பங்கள் என்பது தனி மனித ஆழ்மனதில் இருக்கும் தனித்திறனில் இருந்தே பிறக்கிறது.

அதிக மதிப்பெண் எடுத்திருக்கும் மாணவர்களை அவர்களின் மனப்பாட திறனுக்காக நாம் பாராட்டும் அதே நேரத்தில் குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றிருக்கும் மாணவர்களை குறை சொல்லி தாழ்மைப்படுத்தும் போக்கினை வன்மையாக கண்டிக்கவும் செய்கிறோம்

இதைச் சரிவர புரிந்து கொண்டு நமது சமூகம் கட்டியமைக்கப்படாததால்தான்....ஒரு ஆகச் சிறந்த அரசியல்வாதி கம்ப்யூட்டர் ஆப்பரேட்டராகவும், ஒரு வழக்கறிஞன் டீக்கடை முதலாளியாகவும், ஒரு அறிவியல் விஞ்ஞானி இன்சூரன்ஸ் ஏஜெண்டாகவும் நமது சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கு முனை மழுங்கிப் போன ஒரு பங்கெடுப்பினை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தேர்வு முடிவுகளைக் கொண்டு மாணவனை பாரட்டவோ, இகழவோ செய்யாமல் சரியான துறையை தேர்ந்தெடுக்க அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பாக எடுத்துக் கொண்டு பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும் அவர்களுக்கு பக்க பலமாய் நின்று வழிகாட்ட வேண்டும்.

மேலும் ஆகக் குறைந்த மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களை அடையாளம் கண்டு இதே ஊடகங்கள்..அவர்களிடம் பேட்டிகள் எடுத்து அவர்களின் பெரு விருப்பங்களைக் கேட்டறிந்து அதற்கு உதவிகள் செய்வதோடு அவர்களின் நோக்கங்களுக்காய் பாரட்டப்படவும் வேண்டும்.

மற்றபடி தேர்வு என்பது வெற்றி, தோல்விகளுக்கான ஒரு இடமல்ல அது தேவைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு களம் என்பதை உணர்ந்து சரியான சமூகத்தை கட்டியமைப்போம்....இந்த தேசத்தின் ஒப்பற்ற குடிமக்களாவோம்...!

(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)
 

Monday, May 21, 2012

சோதனையான ஒரு வருட அதிமுக ஆட்சி....மிரட்சியில் மக்கள்...! ஒரு அலசல்!

 
 
 
ஒரு வருடத்தை கடந்து போகையில் செய்ய வேண்டியவைகளை செய்யாமலும், செய்தவைகளை விளம்பரப்படுத்தி தம்மைத் தாமே பாராட்டிக் கொள்வதும்தான் சரி என்னும் மனப்போக்கினை இனி எக்காலத்தில் அரசியல்வாதிகள் கடைப்பிடிக்காமல் இருக்கிறார்களோ அன்றுதான் அது மக்களின் சாதனையாகும். ஆட்சியில் இருக்கும் கட்சி... மக்களைப் பற்றி கொஞ்சமேனும் சிந்திக்கின்றது என்று பொருள்.

குருட்டாம் போக்கில் அடித்த அதிர்ஷ்டத்தில் மாற்றுக்கு வழியில்லாமல் வாக்குப் பெட்டியில் அதிமுகவின் பொறி அழுத்தப்பட்டதை ஜெயலலிதா அவர்கள் இன்றும்கூட உணரவில்லை என்பது போலத்தான் தெரிகிறது. கருணாநிதியின் ஆட்சி நல்ல ஆட்சியோ, கெட்ட ஆட்சியோ ஆனால் சாமானிய சடுகுடுகளால் கூட எந்த கருத்தினையும் கூறி விமர்சிக்க முடியும் என்ற ஒரு சூழல் இருந்தது. ஆட்சி மாறி அம்மா அரியணை ஏறியவுடன் ஓங்கி, ஓங்கி கருணாநிதி அன் கோ-வை விமர்சித்த நடுநிலையாளர்கள், அதே வேகத்தோடு அம்மாவை எதிர்க்க முடியாமல் போயிருப்பதின் பின்னணியில் ஒளிந்திருப்பது கையாலாகாதத்தனமும் அம்மையார் மீதிருக்கும் பயமும்தான் காரணம் என்று நாம் கூறும் அதே நேரத்தில் இந்த ஆட்சியில் ஏதாவது நல்லது நடந்துவிடாதா என்ற ஏக்கத்திலும் பலர் மெளனமாய்  இருப்பதாகவே படுகிறது.

நிறைகளைச் சொல்லி அதைச் சாதித்த ஜான்சி ராணியாய் ஜெயலலிதாவைத் துதிபாடும் அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் விசுவாசிகளுக்கும், அமைச்சர்களுக்கும், அறிஞர் அண்ணாவைப் பற்றியும் திராவிடத்தைப் பற்றியும் இது வரையில் யாரும் சரியாக பாடம் நடத்தாதின் விளைவு....இன்று சட்டசபையில் துதி பாடும் பஜனைக்காட்சிகளாக விரிந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஆட்சியிலேறிய நாள் முதலாய் அதிரடி என்ற பெயரில் அம்மாவின் ஆட்சி எடுத்த முடிவுகள் எல்லாம் நீதிமன்றங்களால் நறுக் நறுக் என்று குட்டப்பட்டு மட்டுப்படுத்தப்பட்டதை எல்லாம் சாதனைப்பட்டியலில்  ஏன் சேர்க்கவில்லை என்று அதிமுகவினரைப் பார்த்து கேளுங்கள் தோழர்களே...! சட்டமன்ற கட்டிடத்தையும், நூலகத்தையும் முந்தைய ஆட்சியில் உள்ளவர் கட்டிவிட்டாரே என்று அதனை மாற்றியமைக்க ஆணையிட்ட காழ்ப்புணர்ச்சிகள் கொண்டவரை எப்படி பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவராக ஏற்றுக் கொண்டீர்கள் எம் மக்களே....?

இலவசத்தின் பெயரை விலையில்லாதது என்று மாற்றி கடந்த ஆட்சி அடித்த அதே ஜல்லியை வர்ணமடித்து விற்பனையை தன்னுடைய கண்டுபிடிப்பாக செய்தவர் இன்னமும் செய்ய முயன்று கொண்டிருப்பவர், இவர் எப்படி மாற்றத்தினை உண்டு பண்ணியவராவார்? மின்சாரப் பிரச்சினையை நாகரீகமாக நாம் ஒதுக்கி விடுவோம்...அது கடந்த காலத் தவறுகளின் நீட்சி.. அதற்கு யார் காரணமென்ற பஞ்சாயத்தை பிறகு வைத்துக் கொள்வோம். எது எப்படியாயினும் மின்சாரப் பற்றாக்குறைக்கு தீர்வு கூடங்குளங்களின் மூலமும் இன்ன பிற திட்டங்கள் மூலமாகவும் தீர்க்கத்தான் பட்டுவிடும். 

இதை முழுமையாக அறிந்து வைத்திருந்த ஜெயலலிதா மூன்று மாதத்தில் மின் பற்றாக்குறையை சரி செய்வேன் என்று தனது தேர்தல் பரப்புரையில் கூறியதை  ஏற்கனவே இருளில் விரக்தியில் கிடந்த நாம் இவர் ஏதேனும் செய்து விடமாட்டாரா என்று நம்பி நமது நம்பிக்கைகளை வாக்குகளாக மாற்றிப் போட்டோம், ஆனால் என்ன நிகழ்ந்தது...? ஆட்சி மாற்றத்தில் தலையாய மாற்றமாய் தமிழ் மக்கள் எதிர்ப்பார்த்த மின்சாரப் பிரச்சினையை தீர்க்க போர்க்கால நடவடிக்கைகளை எடுத்ததா அதிமுக அரசு...? 

இல்லையே....!!!!

மின்வெட்டு இன்னமும் அதிகரித்துப் போனதை விட.. அறிவிக்கப்படாத மின்வெட்டுக்களால் வெகுண்டெழுந்த மக்கள் தொழில் செய்ய முடியாமல் பாதிக்கப்பட்டு வீதிகளில் இறங்கி போராடவேண்டிய சூழல்தான் ஏற்பட்டது. நியாயமாய் மின்பற்றாக்குறைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க செயல் திட்டங்களை தீட்டுவது மற்றும் மக்களுக்கு தாங்கள் பிரச்சினையை தீர்க்க என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை விளக்கத் தவறிய அரசு, விலைவாசிகளை கூட்டியதோடு இல்லாமல், எப்படி தங்களின் விலையில்லாத பொருட்களை கொடுத்து மக்களை வளைப்பது என்றும் யோசித்துக் கொண்டிருந்தது.

இதைக் கொடுத்தேன்,அதைக் கொடுத்தேன் என்று அம்மா சொல்வதும் அதற்கு  அமைச்சர் பெருமக்கள் விடாமல் ஜிங்...சாங் தட்டுவதும் ஏழரை கோடி தமிழ் மக்களை முட்டாளாக்கும் செயல்தானே..? இன்னும் சொல்லப் போனால் எப்படி இப்படி எல்லாம் வாய் கூசாமல், மனம் கூசாமல் வாழ்த்துப் பா பாட முடிகிறது என்பன போன்ற கேள்விகள் நியாயவான்களின் தொண்டைகளில் விரக்தியாய் அடைபட்டுக் கிடக்கின்றன.

அரசு என்பது லாப நஷ்டம் பார்க்கும் ஒரு தனியார் நிறுவனம் அல்ல என்று ஒருகாலத்தில் அறிக்கைகள் விட்ட அம்மையார் அரசின் லாபத்திற்காக இன்று மக்களின் கோவணங்களையும் பிடுங்கிக் கொண்டு விட்டு சாதனைகள் படைத்தேன் என்று கூறுவது வேடிக்கையிலும் வேடிக்கை தானே? அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலையை ஏற்றி விட்டு அதன் மூலம் வருவாயைப் பெருக்குகிறேன்.... என்று அம்மையார் சொல்வது நாலாவது படிக்கும் மாணவனின் நிர்வாகத்திறனுக்குச் சமமானது.

கஜானா காலி மற்றும் போன ஆட்சியில் எல்லாவற்றையும் கருணாநிதி செலவிட்டு விட்டார் என்று மூக்கை உறிஞ்சிக் கொண்டு மக்களிடம் தானே நான் வரவேண்டும், நான் எங்கு செல்வேன்.... ? இது உங்கள் சகோதரியின் அரசு என்று  அம்மையார் பேட்டி கொடுத்ததில் ஒரு நியாயம் இருந்தது....என்றே வைத்துக் கொள்வோம், ஆனால் இப்படி எங்களின் அடிமடியில் கை வைத்து விட்டு உங்களை யார் இப்படி விலையில்லா பொருட்களை எங்களுக்கு கொடுக்கச் சொன்னது என்று யாரேனும் ஒரு மானமுள்ள தமிழன் நாக்கை பிடுங்கிக் கொள்வதைப் போல கேட்க என்ன வழி உண்டு நமது தேசத்தில்...?

பேருந்து கட்டணத்தை உயர்த்தி விட்டு மடிக் கணிணி கொடுக்கிறார், பால் விலையை ஏற்றி விட்டு மிக்ஸியும் கிரைண்டரையும் கொடுக்கிறார், மின்சார கட்டணத்தை உயர்த்தி விட்டு ஆடுமாடுகள் கொடுக்கிறார், இது என்ன கொடுமை என்று யோசித்தாவது பார்த்திருக்கிறோமா நாம்?

இதுதான் புரட்சியா? இதுதான் மாற்றமா?

சட்டம் ஒழுங்கை பேணிக்காப்பேன் என்ற அம்மையாரின் ஆட்சியில்தான் என்கவுண்டர் கொலைகள் நடந்தேறின என்பதை எம் மக்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். என்கவுண்டர் சரியா இல்லையா என்பதை விட்டு விடுவோம்...ஆனால் கொலைகாரர்களும், கொள்ளைக்காரர்களும், செயின் பறிப்பு திருடர்களும் கடந்த ஒரு வருடத்தில் ஆங்காங்கே எந்த பயமுமின்றி சிக்சர் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களே.....

சட்டம் ஒழுங்கு என்ன சம்மணமிட்டு தியானத்தில் இருக்கிறதா?

நிதானமில்லாத ஒரு நிர்வாகிதான் சரியில்லாத வேலையாட்களை எப்போதும் நியமிக்கிறான். தடுமாற்ற புத்தியால்தான் தனது செயல்களில் தானே நம்பிக்கை அற்றுப் போய் அவர்களை அடிக்கடி மாற்றவும் செய்கிறான். ஆட்சிப் பொறுப்பில்  ஏறியதிலிருந்து எத்தனை முறை அதிகாரிகளையும் அமைச்சரவையையும் அம்மையார் மாற்றியிருக்கிறார் என்பதையும் சாதனைப்பட்டியலில் நாம் சேர்த்தே ஆகவேண்டும்.

அன்பான தோழமைகளே.....!!!!

இந்தக்கட்டுரையைக் கூட கடந்த ஒரு ஆண்டில் அம்மையாரின் ஆட்சியில் இருக்கும் குறையை எடுத்துரைக்கும் ஒரு நேர்மையான பார்வையாக கருதாமல் எமக்கும் ஏதோ ஒரு கட்சியின் கரைவேட்டியை கட்டிவிட்டு விமர்சிக்க சிங்கநிகர் கூட்டம் அலைமோதும்.... ஆனால் தத்தம் மனசாட்சியை தொட்டுப்பார்த்து நாம் சுட்டிக்காட்டியிருக்கும் விடயங்களை கட்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு பரிசீலித்துப் பார்க்கட்டும்.... அப்போது சர்வ நிச்சயமாய் எமது கருத்துக்களோடு அவர்களும் உடன்பட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்.

பெரும்பான்மை வாக்குகளை பெற்று ஆட்சி பொறுப்பேற்ற ஒரு முதலமைச்சர் ஒரு வருடத்திற்குள்ளாக வந்த இடைத்தேர்தலில் வெற்றி பெற பாகீரத பிரயத்தனம் செய்கிறார், அமைச்சர்களை எல்லாம் தொகுதிக்கு அனுப்பி அங்கேயே வாசம் செய்யச் சொல்லி தனது ஆள், அம்பு பரிவாரங்களின் மூலம் வெற்றியை எப்படியேனும் எட்டிப்பிடித்து விடவேண்டும் என்று அரசு இயந்திரங்களையும் துணைக்கு வைத்துக் கொண்டு முயன்று வெற்றிப் பெறுகிறார் என்றால்....

அவரின் திராணி என்னவென்று மக்களாகிய நமக்கு சொல்லித் தெரிய வேண்டியது இல்லை.

அ.தி.மு.க. அரசு ஓராண்டு கடந்து விட்ட நிலையில் எந்த மாதிரியான தாக்கங்கள் கொடுக்கும் மாற்றத்தையும் மக்களிடம் கொடுக்கவில்லை என்று மக்களிடம் எடுக்கப்பட்ட கருத்துக் கணிப்புக்கள் தெளிவாய் கூறுகின்றன. பொருளாதாரமும் இன்ன பிற சுகாதார, மற்றும் மருத்துவ தேவைகளும் இன்னமும் பூர்த்தி செய்யப்படாமலேயே கண்ணீர்க் கதையாக எம் மக்களின் வாழ்க்கை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கையில் கொடநாடு எஸ்டேட்டுக்களை தீக்கிரையாக்கினால் என்ன என்றுதான் சமூக கோபம் கொண்ட ஒவ்வொரு மனிதனும் சிந்திப்பான்.

மேம்போக்கான மக்களைக் கவரும் கவர்ச்சிகர திட்டங்களை ஆங்காங்கே செய்து விட்டு அது தமிழக மக்களின் விடியல் என்று கூறுவதும், 2023ல் ஏழைகளே தமிழகத்தில் இருக்க மாட்டார்கள் என்று கூறுவதும் சுத்த வடிகட்டின முட்டாள்தனம் என்று நாம் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. மக்களின் தேவைகளை மக்களோடு மக்களாக நின்று தீர்க்க முடியாத எந்த ஒரு தலைவனும் சமூகத்தின் நலனுக்கு அப்பாற்பட்டவனே... இதற்கு ஜெயலலிதாக்கள் விதிவிலக்கு அல்ல...!

தமிழனின் பூர்வாங்கத் தொழிலான விவசாயத்தை வளப்படுத்தவும், நீர்ப்பிடிப்புகளை அதிகமாக்கவும், உற்பத்தியைப் பெருக்கவும் போர்க்கால அடிப்படையில் அரசு செயல்பட்டிருக்க வேண்டும்...ஆனால் அப்படியான அதிரடி மாற்றங்கள் இந்த ஆட்சி மாற்றத்தால் நமக்கு கிடைத்திடவில்லை.

ஏற்கெனவே மின்சாரப்பற்றாக்குறையால் நலிந்து போயிருக்கும் எல்லா தொழில்களும் இன்னமும் பொருளாதாரத்தை அதல பாதாளத்தில் தள்ளி விட்டிருக்கின்றன. நியாயமான மக்கள் நலம் விரும்பும் முதலமைச்சர் சசிகலா & கோ-வை வைத்து நாடகங்களை நடத்தி மக்களை திசை திருப்பாமலும், எப்போதும் தமது அமைச்சரவை ஜால்ராக்களின் ஜிங் ஜாங்க்களில் குளித்துக் கொண்டிருக்காமலும்....

தமிழக மக்கள் நலன் என்னும் எதார்த்தத்துக்கு வந்து இனி வரும் வருடங்களிலாவது போலியான கவர்ச்சி அரசியலை விட்டு விட்டு..... மக்களின் அடிப்படை வாழ்வாதாரத்துக்கு வழி வகைகள் செய்வதோடு ஆடம்பர அரசியல் போக்கிற்கும் ஒரு முற்றுப் புள்ளி வைக்கவும் வேண்டும்.

அரசின் செயல்பாடுகளும், அதன் விளைவுகளும் இயல்பான ஒரு அரசு செய்யும் கடமையாக பார்க்கப்படவேண்டுமே அன்றி அது ஒரு தனி நபர் செய்த சாதனையாக பார்க்கப்படக் கூடாது.  மாற்றம் விரும்பி வாக்களித்த மக்களின் வாழ்க்கையில், மனோநிலையில் இன்னமும் மாற்றம் ஏற்படவில்லை என்பதை புரட்சித் தலைவிகள் உணர்ந்தால் மீண்டும் அரியணை ஏறலாம்....

இல்லையேல்.......கொடைநாடுகளும், கோர்ட் வாசல்களுமே....தீர்ப்புக்களாய் நாளை மாற்றி எழுதப்படும்...!
 
 
(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)
 
 
 

Tuesday, May 15, 2012

பேஸ்புக் மற்றும் வலைப்பூக்களில் நடக்கும் அத்துமீறல்கள்...! ஒரு எச்சரிக்கை ரிப்போர்ட்...!




இந்நேரம் கழுகு போன்ற சமூக விழிப்புணர்வு தளங்கள் யாரேனும் பெண்களால் நடத்தபெற்று இருக்குமெனில் எத்தனை சமூக நல கொம்புகள் சேவை செய்ய வந்திருக்குமென்று நாம் சொல்லி உங்களுக்குத் தெரியவேண்டியது இல்லை. 

மேலே நாம் கூறியிருக்கும் வரிகள் சட்டென்று கடந்த நொடியில் எமது புத்தியில் உதயமாகி இந்த நொடியில் எழுதப்பட்டது அல்ல. கடந்த மூன்றாண்டுகளாக சமூக வலைத்தளங்களினூடே தொடர்ந்து பயணித்து, கவனித்து அந்த கவனிப்பை கிரகித்து ஆராய்ந்து, அந்த தெளிவிலிருந்து வந்து விழுந்தவை. மொக்கையாய் எழுதும் பெண்களின் வலைத்தளத்திற்கு பின்பற்றுபவராய் சேருவதில் இருந்து, எவ்வளவு கேவலமாய் எழுதி இருந்தாலும் அதை ஆகா ஓகோ  என்று கருத்துரை வழங்குவது, வழிய, வழிய சென்று பாரட்டுவது, அம்மா என்று கவிதை எழுதி விட்டால் அழுது புரண்டு கண்ணீர் விடுவது, 

தெருவில் கிடந்த முள் குத்திவிட்டது என்று ஒரு பெண்மணி எழுதி விட்டால் அதை வாசித்து விட்டு சமூகத்தின் மீது வஞ்சம் கொண்டு வசை பாடி தீர்ப்பது என்று.....எதிர் பாலின ஈர்ப்பு, குறையில்லாமல் இன்றைய இணைய உலகில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் நிகழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

பசித்திருப்பவனுக்கு உணவு கொடுக்கவும், தவித்திருப்பவனுக்கு தாகம் தீர்க்கவும் எவரது கைகளும் நீள்வது என்பது இப்போது நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாத அளவிற்கு போய்விட்டது, கூடவே கூட்டணி அரசியலும் ஒன்று கூடி நின்று நியாயங்களுக்கு அநீதியை வழங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. சமூகத்தில் பொறுப்புடன் இருக்கிறார்கள் என்று நாம் மதிக்கும் பெரிய மனிதர்கள் கூட வலைப்பூக்களிலும், பேஸ் புக்கிலும் ஏன் எப்போதும் பெண்களின் வாசல்களில் விழுந்து கிடக்கிறார்கள் என்பதுதான் புரியவில்லை.

வலைப்பூக்கள் எல்லாம் பழங்கால நாடக மேடைகள் என்றால் பேஸ்புக்கில் அல்ட்ரா மாடர்ன் சினிமாவையும் தூக்கிச் சாப்பிட்டு விடும் அளவிற்கு அஜால் குஜால் விசயங்களுக்கு குறைவே இல்லாமல்தான் இருக்கிறது. ஒரு பெண் பேஸ் புக் புரபைலில் ஏதேனும் ஸ்டேட்டஸ் மெசேஜ் போட்டுவிட்டால் அங்கே நான் முந்தி, நீ முந்தி என்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு கருத்திடுபவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் கருத்தை விட அதை வெளியிட்ட பெண்ணை கவரவே முயலும் கேவலம் தினந்தோறும் நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டுதானிருக்கிறது.

ஆண்கள் என்றால் எப்போதும் பெண்கள் எதை எழுதினாலும், எந்த புரபைல் பிக்சர் மாத்தினாலும் நம்மிடம் வளைய வளைய வருவார்கள் என்று நினைக்கும் சில பெண்கள் தங்களின் க்ளோசப் சாட்களை பேஸ்புக்கிலேற்றி விட்டு....எத்தனை பேர் தன்னை வர்ணிக்கிறார்கள் என்று கவனித்து உள்வாங்கிக் கொண்டு உள்ளுக்குள் புளகாங்கிதம் அடைந்து கொண்டுமிருக்கிறார்கள். நீங்கள் அழகாயிருக்கிறீர்கள்....என்பது தொடங்கி இன்னும் ஐ...லவ் யூ வரைக்கும் கருத்துரைகள் நீண்டு கொண்டே செல்ல 351 வது கருத்தில் அப்புகைப்படத்தை ஏற்றிய அம்மணி  வந்து லவ் யூ ஆல் என்று ஒற்றை வரியில் போட்டு விட்டு....ஒரு ஸ்மைலியை தட்டிச் செல்வார்.....

அதற்கு பின் தான் 350 கருத்துக்கள் இட்ட எம் மறத்தமிழர் கூட்டம் ஜென்ம சாபல்யங்கள் தீர்ந்து நிம்மதி பெருமூச்சு விடும். 

போதாக் குறைக்கு ஏதேனும் ஒரு குழுமப் பக்கத்தை பேஸ்புக்கில் உருவாக்கி விட்டு அதில் நம்மை கேட்காமலேயே இணைத்து விடுவதும், கவிதைகள், கட்டுரைகள், புகைப்படங்களை ஏற்றி விட்டு ஒரு 4000 பேரை டேக் செய்து விட்டு நடுவில் நம்மை நிற்கவைத்து ஒவ்வொரு பிடிக்காத விசயத்தால் விலாசவும் செய்கிறர்கள். இவர்களுக்குப் பயந்து கொண்டு நாம் செக்கியூரிட்டி செட்டிங்கில் போய் அதை இதை செய்து நம்மை தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

முன் அனுமதி என்னும் வார்த்தைக்கு இணயத்தில் அர்த்தமே கிடையாது என்பதோடு மட்டுமில்லாமல் அர்த்தங்களை விளங்கிக் கொள்ளாமல் கருத்திடும் இயந்திர மனிதர்களும் இயங்கும் இடமாய் பேஸ் புக் ஆகி விட்டது. ஒரு குழந்தை இறந்து விட்டது என்று வருத்தம் தெரிவித்து வெளியிடப்பட்ட முதல்நிலை செய்திக்கு....மிகவும் அருமை....வாழ்த்துகள் என்ற ரீதியில் கருத்திடுபவர்களை எந்தக் கணக்கில் நாம் சேர்ப்பது...?

இது ஒரு பக்கம் என்றால் இணயத்தின் அசுர வளர்ச்சியை கணக்கிட்ட அரசியல் கட்சிகளின் அதிவேக ஊடுருவலால் ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சிகளுக்கும் தனிப்பட்ட அரசியல் பக்கங்கள் தொடங்கப்பட்டு, செவிகள் கிழிந்து போகும் அளவிற்கு பிரச்சார வியூகங்கள் வரிசைகட்டி நிற்பது ஒருபக்கமும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

எந்த கட்சியையும் சாராமல், அந்த அந்த சூழலை மனதிலாக்கிக் கொண்டு தேவை மற்றும் அவசியத்தின் பொருட்டு முடிவு எடுப்பவர்களை எல்லாம் பச்சோந்திகள், நடுநிலை நாய்கள் என்றெல்லாம் விமர்சித்து பொது வெளி என்ற நாகரீகத்துக்கு எல்லாம் பாடை கட்டும் ஒரு கூட்டமும் மனிதர்கள் என்ற பெயரில் உலாவிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு மனிதன் ஏதோ ஒரு கட்சியைச் சார்ந்துதான் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் இந்தக் கட்சிக்காரர்களின் நியாயம். அப்படி சாரமல் இருந்தால்........அ என்னும் கட்சியை நீங்கள் விமர்சித்தால் நீங்கள் ஆ என்னும் கட்சியின் ஆதரவாளர் என்றும்....., ஆ என்னும் கட்சியை விமர்சித்தால் நீங்கள் இ என்னும் கட்சியின் ஆதரவாளர் என்றும்....முத்திரை குத்தப்படுவீர்கள். எது எப்போது எனக்கும் இந்த சமூகத்துக்கும் தேவையோ அப்போது நான் அதன்படி முடிவெடுத்துக் கொள்வேன் என்று சத்தியம் பேசினீர்களேயானால்....நீங்கள்...நடுநிலை சொம்பு என்ற முத்திரை குத்தப்படுவீர்கள்....

இதில் என்ன கொடுமை என்றால்.....தமிழர்களுக்காக போராடும் எந்த ஒரு கட்சியும், சாதி அரசியலையும், மத அரசியலையும் விட்டு இன்னமும் வெளியே வராததுதான்...., சீமான் போன்ற தமிழ்ச் சிங்கங்கள் ஏன் நித்தியானந்தா போன்ற சமூக விரோதிகளைப் பற்றி பேசி கடும் போராட்டங்களை முன்னெடுப்பதில்லை....? சமூக அநீதிகளைக் கூட தங்களின் வசதிக்கு ஏற்றார்போல பார்ப்பவர்களைத்தான் இன்று நம்மைச் சுற்றி நாம் வைத்திருக்கிறோம்.

பெரியாரோடு எல்லாம் முடிந்து போய் விட்டது போலும்.....? கழகங்களுக்கு கூட திராவிடம் என்னும் வார்த்தை அரசியல் என்னும் காத்தாடி பறக்க தடவப்படும் வெறும் மாஞ்சாதான் போல....

மொழியைக் காக்க, இனத்தை காக்க, வேறு நாட்டுக்காரனையும், வேறு மாநிலத்துக்காரனையும் இழுத்துப் போட்டு உதைப்பேன் என்பதும், அறிக்கைகள் விடுவதும், மேடையில் நரம்பு புடைக்க பேசுவதுமாய் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கும் இந்த அவலங்கள்.....இப்போது இணையவெளியிலும்...! 

நாம் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டிய கால கட்டம் இது.

சிந்திக்கவே இடம் கொடுக்காமல் கருத்து திணிப்புச் செய்யும்....இப்படியான அரசியல் கூட்டங்களும், எப்போதும் பெண்கள் பின்னால் திரியும் மறவர் கூட்டம் ஒரு பக்கமும், காதல் வரிகளை எழுதுகிறேன் பேர்வழி என்று ஏதேதோ எழுதி இளைஞர்களை தடுமாறச் செய்தும் அல்லது எப்போதும் ஆண்களை திட்டி ஆணாதிக்கம் என்று விமர்சிக்கவும் செய்யும் பெண்களுமாய்.....

பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய இணைய உலகம்....நாளை நம் பிள்ளைகள் எல்லாம் வந்து அமரப் போகும் ஒரு ஒரு சக்தி வாய்ந்த இடம் என்பதை எப்போதேனும் நாம் எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறோமா....?

குறையாய் இருக்க வேண்டியவை எல்லாம் மிகையாய் இருப்பதால், மிகையாய் இருக்க வேண்டிய நல்லவைகள் குறையாய் இன்று ஆங்காங்கே கவனிப்பாரற்று கிடக்கின்றன......அதை கவனிக்க வேண்டியதும், கவனிக்கச் சொல்லி பரப்புரைகள் செய்வதும் ஒவ்வொரு மனிதரின் சமூகக் கடமை என்ற கருத்தினை வலுவாக பதிந்து கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறோம்.


(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)

Monday, May 14, 2012

கழுகின் பயணமும் காலத்தினாலான ஒரு சிறு உதவியும்....!

செய்யும் செயல்கள்கள் செம்மையாய் இருக்கும் பட்சத்தில் அதன் விளைவுகளும் செம்மையாய் இருக்கும் என்ற மூல உண்மையை கழுகு தெளிவாகவே உணர்ந்திருக்கிறது. பலன்கள் அதன் நீட்சியில் விளையும் நன்மைகள் என்று எதையும் எமது தலைகளில் எடுத்துக் கொள்ளாமல் அடுத்த அடுத்த செயல்களை நோக்கியே நாம் தொடர்ச்சியாக பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.



கடந்த பத்து வருடங்களில் இணையப் பயன்பாடும், பயனீட்டாளர்களும் எவ்வளவு அதிகரித்து இருக்கின்றனர் என்பதை நாம் கணக்கில் கொண்டு அடுத்த இருபது வருடத்தில் பயனீட்டாளர்கள் விகிதம் எப்படி இருக்கும் என்ற யோசித்துப் பார்த்தோமானால், சுமார் 15 வயது முதல் 30 வயதுக்குள் இருக்கும் இளையர்கள் மிகுந்த ஒரு சக்தி மிகுந்த தகவல் தொடர்பு சாதனமாக இணையதளங்கள் அசுரத்தனமாய் வளர்ந்து சமூகத்தின் மிகையான செயல்பாடுகளை தீர்மானிக்கும் ஒரு நவீன களமாயிருக்கும் என்பதில் யாதொரு ஆச்சர்யமும் இல்லை.

விழிப்புணர்வுக்காய் கழுகு என்னும் ஒரு தளத்தை நாம் நிறுவி அதனை தொடர்ச்சியாக இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் கடந்த மூன்று வருடங்களில் இணையப் பயனீட்டாளர்களில் 0.05% தான் கழுகின் ஆழமான சமூக விழிப்புணர்வு என்னும் கொள்கையை புரிந்து கொண்டு எமக்கு ஆதரவும், பேருதவியுமாய் இருக்கிறார்கள். கழுகின் நிலைப்பாட்டினை விளங்க முடியாதவர்கள் பெரும்பாலும் நம்மை ஏளனப்படுத்தியும், உதாசீனப்படுத்தியும் தொடர்ச்சியாக செயல்பட்டுக் கொண்டுமிருந்தாலும், நமது பொறுப்பு என்பது நம்மை கேலிக்குரியவராய் பார்ப்பவருக்கும் புரிதலை உண்டு பண்ணி அரவணைத்து செல்ல வேண்டுமென்பதாகவே இருக்கிறது.

இப்படியான கழுகின் பெரும் பயணத்தில்....

பொறியியல் கல்லூரியில் பயிலும் அமுதா என்னும் மாணவி தனது கல்வியைத் தொடர பண உதவியின்றி இருக்கிறார் என்ற செய்தியை கழுகு தோழமை திருமதி. கெளசல்யா கழுகு குழுமத்தில் பகிர்ந்திருந்தார். இதன் தொடர்ச்சியாய் இது பற்றிய ஒரு கட்டுரையை நாம் கழுகிலும் வெளியிட்டு சகோதரி அமுதாவிற்கு உதவி செய்ய விரும்புபவர்களை கழுகு குழுமத்தை தொடர்பு கொள்ளலாம் என்ற வேண்டுகோளையும் வைத்தோம்.

இதோ.. இன்று நமது உதவியை சிறு பணமாய் திரட்டி அதை சகோதரி அமுதாவின் கல்விக்காக அவரது கல்லூரியில் செலுத்தியும் விட்டோம்.

உதவி என்று அறிந்த உடன் உடனடியாய் தனது பெரும் பங்களிப்பு இதில் இருக்க வேண்டும் என்றெண்ணி முதல் தொகையை கொடுத்ததில் இருந்து, எல்லோரிடமுமிருந்து வந்த தொகைகளை தனது வங்கிக் கணக்கில் இருத்தி தேவையான பணம் சேர்ந்தவுடன் அதை டி.டியாக எடுத்துக் கொண்டு போய் திருநெல்வேலியிலிருக்கும் சகோதரி அமுதாவை நேரடியாக சந்தித்து அவரது கல்லூரியில் அதை செலுத்தியது வரை எங்கள் கழுகு குழும குடும்பத்தின் தலைவர் அன்புக்குரிய அப்பா திரு. சீனா ஐயா அவர்களின் பணி அளப்பரியது.

வெற்றுத் துப்பாக்கிகளை வைத்து வெடித்துக் கொண்டிருக்கும் மிகப்பெரிய மாயா உலகான இணையவெளி சீனா ஐயா போன்ற சமூக நற்சிந்தனையாளர்களை கொண்டிருக்கிறது என்பதை எண்ணி நாம் நிச்சயமாக பெருமிதப்பட்டுக் கொள்ளலாம். 

" சொல்வது யாருக்கும் எளிய அரியவாம்
சொல்லிய வண்ணம் செயல் "

என்ற குறளுக்கு இணங்க கழுகு குழுமத்தால் இந்த உதவியைச் செய்து முடிக்க முடிந்தது என்பதற்கு பின்னால் சீனா ஐயாவின் முயற்சியும் உழைப்பும் இருந்ததை மறுக்கவே முடியாது.

குழுமம் கடந்து இந்த செய்தியை கழுகு இணையத்தளத்தில் வாசித்து விட்டு உடனடியாக நம்மைத் தொடர்பு கொண்டு எப்படி? எங்கே? நான் உதவி செய்யவேண்டும் என்று கூறுங்கள் என்று கேட்டு அதே போல உதவி செய்த அண்ணன் திரு. ஓ.ஆர்.பி. ராஜா அவர்களுக்கும் கழுகு குழுமத்தின் சார்பிலும், சகோதரி அமுதாவின் சார்பிலும் எங்களது அன்பான நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்வதோடு, அண்ணன் ஓ.ஆர்.பி.ராஜா போன்ற முகம் தெரியாமல், எந்த பிரதிபலனும் எதிர்பாராமல் உதவிகளைச் செய்பவர்களால்தான் இன்னமும் நமது சமூகத்தில் மனிதநேயமும், மானுடப் பிரியமும் இருக்கிறது என்பது அடிக்கடி உறுதி செய்யப்படுகிறது என்ற கருத்தினையும் ஆழமாக பதிவு செய்கிறோம்.

அதே போல பிரச்சினையை நம்மிடம் அடையாளம் காட்டி அதன் பிறகு நேரடியாக இந்த உதவி சகோதரி அமுதாவிற்கு சென்று சேர வேண்டும் என்று பிராயசைப்பட்டு நமது செயல்பாடுகளுக்கு உறுதுணையாய் இருந்த தோழமை கெளசல்யா அவர்களுக்கும் எமது நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

மேலும் இந்த செயல் நிறைவேற முழுமையான பங்களிப்பை அளித்து உறுதுணையாய் இருந்த, எங்கள் குழுமத் தோழமைகளின் புரிந்துணர்வாலும் ஒத்துழைப்பாலுமே இந்த சிறிய உதவியை எங்களால் செய்ய முடிந்தது என்பதையும் பெருமிதத்தோடு தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

கழுகு தனது விழிப்புணர்வு பயணத்தில் தொடர்ந்து  சிறகடிக்கும்  அதே நேரத்தில் சமுகத்தின் அவலங்களையும் பிரச்சினைகளையும் தொடர்ந்து தனது வாசகர்களுக்கும், பொது நல விரும்பிகளுக்கும், சமூக நல ஆர்வலர்களுக்கும் அடையாளம் காட்டவும் செய்யும் என்ற உறுதியோடும் முழுமையான மன நிறைவோடும் இக்கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறோம்...!

(கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)

 

Wednesday, May 09, 2012

உடைந்து போன தமிழ் சினிமா மரபுகள்....! வழக்கு எண் 18/9 - ஒரு பார்வை!

 
 
 
தமிழ் சினிமா மரபு... திரைக்குள்ள இருந்து முழுசா வெளில வந்து நிஜமாவே எதார்த்த உலகத்தைக் காட்டும் போது என்ன தோணும் நமக்கு.. ? சினிமா பாக்குற மாதிரியான ஒரு உணர்வே இல்லாம பைக்க ரோட்டோரமா நிறுத்தி ஸ்டாண்ட் போட்டுட்டு வேடிக்கை பார்க்குற மாதிரிதானே தோணும்....

அப்டித்தான் தோணுது வழக்கு எண் 18/9 படம் பார்க்கும் போது.., ரொம்ப ரொம்ப தூரம் தமிழ் சினிமாவ ஒரே உதையில நவுத்தி வேற ஒரு தளத்துக்கு கொண்டு வந்ததற்காக இயக்குனர் பாலாஜி சக்திவேலுக்கு ஒரு பிக் ஹக் கொடுக்கலாம். படம் போட ஆரம்பிக்கிறதுக்கு முன்னாடி தன்னோட பிரத்தியோக சினிமா கதாநாயகனோட பேர போடுறதுக்கே கைதட்டி விசிலடிச்சு அல்லோலகல்லோப்படுத்தும் தமிழ் சினிமா ரசிகர்களின் மரபுகள் எல்லாவற்றையும் தூள் தூளாக்கி விடுகிறது படம்...

வட்டிக்கு கொடுப்பவர்கள் எப்படி எல்லாம் மனிதநேயமற்று பேசுகிறார்கள், கொத்தடிமைகளாய் பிள்ளைகளை வேலைக்கு அனுப்ப எப்படியான சூழல்கள் ஏழைப் பெற்றோர்களுக்கு உந்துதலாய் அமைந்து போகிறது, மொத்தமாய் பணம் கொடுத்து அடிமைகளாய் பிள்ளைகளை வாங்கி பணம் சம்பாதிக்கும் மனிதர்களின் இரும்பு மனம் எவ்வளவு கொடுமையானது..... என்பதை எல்லாம் கோடிட்டு காட்டி இருக்கிறார் இயக்குனர். இவை எல்லாம் நமது சமூகத்தின் மீது படிந்து கிடக்கும் நீங்காக் கறைகள்தான் என்றாலும்... இவற்றை பற்றியெல்லாம் நிறைய திரைப்படங்கள் பேசி இருக்கின்றன என்பதால் இப்படியான காட்சிகளில் நமக்கு ஒரு அழுத்தம் கிடைக்கவில்லை.... என்பதுதான் உண்மை.

ரோட்டுக்கடையில் வேலை பார்க்கும் ஒரு பையன், வீட்டில் வேலை செய்யும் ஒரு வேலைக்காரப் பெண் இவர்களிடையே  ஒரு தலையாய் பையனிடம் பூத்திருக்கும் ஒரு எதார்த்த காதலை சொல்ல இயக்குனர் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் களம் அசாத்தியமானது. பிளாட்பாரத்தில் வாழும் மக்களின் அன்றாடங்களை அவ்வப்போது நாம் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு செல்வதுண்டு...

அங்கே ஒருவிதமான வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருப்பதை பெரும்பாலும் நாம் கவனித்திருக்க மாட்டோம். நாம் நம்மைச் சுற்றி நிகழும் நிகழ்வுகளை நமக்கு கிடைத்த வசதிகளை வைத்துக் கொண்டுதானே பார்க்கிறோம்....அதே போல நடை பாதை ஓரத்தில் விரிப்பு விரித்து படுப்பவனின் காதலும், நட்பும், எதிர்காலம் பற்றிய கனவும் எப்படி இருக்கும்.....???

இதை இந்த திரைப்படத்தின் இயக்குனர் யோசித்ததோடு மட்டுமில்லாமல் அந்த பாத்திரமாகவே மாறி இருக்கிறார் அதனால்தான் ரோட்டுக்கடையில் வேலை பார்க்கும் பெற்றோரை இழந்து அனாதையாக இருக்கும் வேலு போன்ற பையன்களுக்கு திருமணம் ஆகி குழந்தை குட்டி என்று வாழும் ஒரு மிகச்சாதாரண வாழ்க்கையே பெரும் கனவாய் இருக்கிறது...

திரும்பிக் கூட பார்க்காத கண்ணியமான ஒரு ஏழைப் பெண்ணையும், உறுத்தல் இல்லாமல் காதலிக்குமொரு அனாதைப் பையனையும் காட்டி விட்டு அந்த பையனுக்கு துணையாய் தெருக்கூத்து என்னும் தமிழனின் தொன் கலை மரித்துப் போனதால் பிழைப்புக்காய் எச்சில் தட்டு கழுவும் ஒரு  சின்ன சாமியையும் சேர்த்துக் கொண்டு..... பட்டையை கிளப்புகிறது படம்.

இப்படி ஒரு காதலை சொல்லும் இயக்குனர் அதே ஓட்டத்தில் ஒரு மேல் தட்டுப் பையன் அதுவும், தகப்பன் இல்லாமல் தாய் அப்படி, இப்படி என்று அதிகாரவர்க்கத்தோடு கைகோர்த்து வசதியாய் வளர்த்த ஒரு பையனின் மனோநிலையில் இருந்து பெண்களை எப்படி பார்க்கிறான் என்றும் சொல்கிறார்.

பெண்களிடம் பழகுவது போல பழகி பெண்களை படம் எடுத்து நண்பர்களிடம் காட்டி பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் ஒரு கலாச்சாரத்தை இந்த படத்தின் சுவாரஸ்யத்துக்காக நாம் பார்த்துக் கொள்ளலாம்....ஏனென்றால் இது பற்றி போதும் போதும் என்னும் அளவுக்கு விழிப்புணர்வு கருத்துகளையும், பத்திரிக்கை செய்திகளையும் நாம் படித்தாயிற்று.....

தன்னுடைய கோல்மால் எல்லாம் தெரிந்த தான் பழகிய பெண்ணை எப்படியும் பழிவாங்கி விட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவள் வீட்டு காலிங் பெல் அடித்து ஆசிட்டை அவள் முகத்தில் ஊற்ற முயலுகையில் ஜோதி என்னும் வேலைக்காரப் பெண் அதை வாங்கிக் கொண்டு கருகி மருத்துவமனையில் கிடக்கிறாள்....

யார் இதைச் செய்தது என்று விசாரிப்பதாக தொடங்கும் படத்தில் விசாரணைக்காக அவளை ஒருதலையாய் நேசித்த ரோட்டுக்கடையில் வேலை பார்க்கும் வேலுவை காவலர்கள் விசாரிப்பதாய் படம் தொடங்குகிறது....

ஓப்பனிங் ஷாட்டில் இன்ஸ்பெக்டராய் வருபவர் விசாரிக்க ஆரம்பிக்க முதல் கேள்வியை கேட்க தொடங்கும் போதே நடிப்பில் சிக்ஸர் அடித்து விடுகிறார். தமிழ் சினிமாவின் போலிஸ்காரர்கள் எல்லாம் எப்போதும் மிகப்பெரிய அசாகாய சூரர்களாய் இருப்பார்கள்....இல்லையேல்....கேவலமான கையூட்டு வாங்கும் அதிகாரிகளாய், மந்திரிக்கு டைரக்டர் சொல்லிவிட்டாரே என்று கூழைக் கும்பிடு போடும் நடிகர்களாய்த்தான் திரையில் ஜொலிப்பார்கள்...

இந்தப்படத்தில் ஒரு நிஜ போலிஸ் ஸ்டேசனில் ஒரிஜினலாகவே ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் முன்னால கேமரா வைத்து விட்டார்களா? என்று ஒரு சந்தேகம் நமக்கு தோன்றுவதை தவிர்க்க இயலவில்லை...

ஆ.. ஊ என்று கூச்சல் போடுவதும் பஞ்ச் டயலாக் சொல்லி சூப்பர் மேன்களாக திரையை கதாநாயகர்கள் ஆக்கிரமிப்பதும், பழிவாங்கலும், வெற்றி பெறுதலுமான கதைகள் எல்லாம்....வழக்கு எண் 18/9 போன்ற திரைப்படங்களைப் பார்த்து  விட்டு தடம் மாறி புதிய பரிமாணத்திற்கு சர்வ நிச்சயமாய் வரும்....என்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.....

பின்னே.... இங்கே ஸ்டார் கதாநாயக நாயகிகளோ, எகிறும் பட்ஜெட்டோ, அசத்தல் லொக்கேசன்களோ, பிரம்மாண்ட செட்டோ, டாம் டூம் இசையோ இல்லாமல்.....பின்னி பெடலெத்து கலெக்சனிலும் சக்கைப் போடு போடும் ஒரு படத்தை முன்னுதாரணமாக யார்தான் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்...?

வழக்கு எண் 18/9 தமிழ் சினிமா மரபிற்கு ஒரு பெஞ்ச் மார்க் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

ஜோதியின் அம்மா, தட்டுக்கடை வைத்து நடத்தும் முதலாளி, போட்டோகிராபர், அப்பார்ட்மெண்ட் செக்யூரிட்டி, கஞ்சா விற்பவர், சைக்கிள் பஞ்சர் ஒட்டுபவர், ரோசி அக்கா மாதிரி படம் முழுக்க குவிந்து கிடக்கும் கதை மாந்தர்களில் யாரையும் நாம் அவ்வளவு எளிதில் மறந்து விட முடியாது.....அந்த அளவு அழுத்தமாய் மனதில் பதிந்து போகிறார்கள்.

அதுவும் போக.... திரைப்படத்தில் காட்சிகளில் ஆங்காங்கே ரோட்டில் பாட்டில்கள் கிடப்பது போல நிறைய காட்சிகளை சாதாரணமாக நாம் கடந்து சென்றாலும் படம் முடிந்த உடன்...ஆசிட் வீச்சுக்கும்  ரோட்டில் இறைந்து கிடக்கும் பாட்டில்களுக்கும் ஏதேனும் தொடர்பு இருக்குமா என்ற ரீதியிலெல்லாம் சிந்திக்க வைக்கிறார்....படத்தின் இயக்குனர்.

எந்த வித தாள வாத்தியங்களும் இல்லாமல் மிக நேர்த்தியாய் மெட்டுப் போடப்பட்ட இரண்டு பாடல்களும்...... படம் பார்த்து வெகு நேரம் ஆகியும் மனதுக்குள் மெலிதாய் ஒரு வலியோடு உலா வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை...

மொத்தத்தில்.....மாயைகளை அகற்றி சினிமா என்பது வெறும் பொழுது போக்கும் சாதனம் மட்டுமல்ல அது வாழ்வறிவிக்கும் ஒரு கலை என்பதை மிக நேர்த்தியாக கூறி....வழமையான சினிமா மரபுகளை உடைத்துப் போட்டிருக்கும் ஒரு திரைப்படம் என்ற வகையிலும், தமிழ் சினிமாவின் தரத்தை எட்ட முடியாத உயரத்திற்கு தூக்கிச் சென்றிருக்கும் ஒரு படம் என்பதிலும் தமிழர்களாகிய நாம் நிச்சமாய் நமது காலர்களைத் தூக்கி விட்டுக் கொள்ளலாம்
 
 
 (கழுகு இன்னும் உயரப் பறக்கும்...)
 
 

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Premium Wordpress Themes